شعایر الهی و خانه خداست. از این‌ رو، حسین(ع) راضی نمی‏شد که خونش در خانه خدا ریخته شود تا مبادا این کار در تاریخ مسلمانان سنت شود و جرئت چنین کارهایی را پیدا کنند. این بود که ترجیح داد از مکه خارج شود تا اگر توطئه‏ای رخ داد و او را ترور کردند، این حادثه در بیرون مکه رخ داده باشد.
اما جنبه معنوی و پنهانی ماجرا این بود که در روز ترویه، حجاج یا در مکه جمع شده‏اند و یا از هر طرف به سوی مکه می‏آیند. امام حسین(ع) وقتی از مکه بیرون آمد، جاده غدیر را به سوی جحفه در پیش گرفت. این تنها جاده منتهی به مکه بود و در غدیر، راه حجاج از یکدیگر جدا می‏شد، یعنی راه مدینه، یمن، شام، مصر، عراق و...
بنابراین، همه حجاج از این مسیر رو به مکه می‏آمدند و امام حسین‏(ع) از همان مسیر از مکه بیرون می‏رفت. حجاجی که در مکه بودند، بیرون رفتن امام را دیدند و حجاجی که در حال آمدن به مکه بودند نیز امام را در حال خروج دیدند. این امر بسیار جلب توجه می‏کرد. حتی اگر یک کودک نیز از مکه خارج می‏شد، نظر کاروان حجاج را که در حال ورود بودند، جلب می‏کرد، چه رسد به قافله بزرگ امام حسین(ع).
مردم با تعجب به این کاروان نگاه می‏کردند و می‏گفتند: سبحان الله! در روز ترویه که همه در مکه هستند و فردا می‏خواهند به عرفات بروند، چرا این قافله از مکه خارج می‏َشود؟ این قافله برای کیست؟ حس کنجکاوی، مردم را بر آن می‏داشت که از ماجرا با خبر شوند. این بود که از یکدیگر می‏پرسیدند: این قافله کیست؟ قافله حسین است. حسین پسر دختر رسول خداست و گذشته از آن، یکی از اصحاب پیامبر به شمار می‏آید. آنان نمی‏توانستند این اقدام امام حسین(ع) را خطا بدانند و از علت خروج امام سؤال می‏کردند. اما پس از سؤال کردن، بلافاصله به این نتیجه می‏رسیدند که یزید توطئه‏چینی کرده و برای کشتن حسین(ع) نقشه کشیده است و چون امام حسین(ع) راضی به این اقدام نبوده، عزم خروج از مکه کرده است.
به این ترتیب، امام حسین حمله تبلیغاتی بسیار مؤثری برای بیدارسازی مردم ترتیب داد، زیرا با این اقدام خود برای همه مردم و همه مسلمانان ثابت کرد که این خلیفه، نه به کعبه احترام می‏گذارد و نه به خون مسلمانان، نه به حرم الهی و نه به ماه‏های حرام. امام حسین(ع) با این کار و به‌طور خاص با این اقدام خود ثابت کرد که یزید از خط اسلام خارج شده و از مسیر امانت خدا و امت منحرف شده‏ است و بدین‌ترتیب، با این اقدامِ امام حسین(ع)، همه‌چیز برای همه روشن شد.
شیوه‏ای را که امام حسین(ع) در پیش گرفت، دیگر امامان نیز برای اثبات حق به کار می‏بردند. آنان از هر نیرو و فرصتی برای احیای حق استفاده می‏کردند. مجاهده می‏کردند و شهید می‏َشدند و همه‌چیز خود را در راه اثبات دین خدا و تقویت پایه‏های حق و عدالت فدا می‏کردند.
در این روزها شخص دیگ��ی را نیز به یاد می‏آوریم. مسلم بن عقیل در چنین روزهایی تنها گذاشته شد. همان‌طور که می‏دانید، امام حسین(ع)، مسلم را فرستاد تا به درخواست‏های مردم کوفه که نامه‏هایی برای بیعت و دعوت امام فرستاده بودند، پاسخ گوید. امام(ع) مسلم را فرستاد و از مردم بیعت گرفت. ولی وقتی ابن زیاد وارد کوفه شد و شیوه خاص خود را در تهدید و تطمیع و دادن پول و ایجاد جنگ روانی به کار گرفت، همین افرادی که با مسلم