جامه عمل پوشاند و کعبه را برای طواف‏کنندگان و معتکفان و رکوع‏کنندگان و سجده‏گزاران پاکیزه کرد و عادت‏های مردم را دگرگون ساخت و آنان را از آنچه می‏کردند، بازداشت و این سنت نیک و این شریعت پاک را که در دستان ماست، وضع کرد. از خداوند متعال می‏خواهیم تا همه ما را به پیروی از این سنت ارجمند موفق گرداند.
بنابراین، مراسم حج در این روزها، در اصل برگرفته از شریعت ابراهیم است که حضرت محمد(ص) روح آن را بدان بازگرداند و آن را پاکیزه گرداند و مردم را آموزش داد تا حجی صحیح بگزارند و ما نیز امروزه توفیق داریم که آیین حج را همان‌گونه به جای آوریم. از خداوند متعال می‏خواهیم تا همه ما را به این عمل مقدس که سن بالا یا ثروت بسیار در آن شرط نیست، موفق گردا��د. من بر آنم که حج بر بسیاری از مردم واجب است، ولی خودشان توجه ندارند.
اما ده روز نخست ماه ذی‏الحجه که قرآن کریم آن را « ﴿ أَیَّام مَّعْدُودَات ﴾ »[436] نامیده است، از بزرگ‌ترین ایام خدا و از باعظمت‏ترین روزهای سال است. روزه‌داری در این روزها بسیار مستحب است، به جز در روز عید که همه می‏دانید. برای این روزها ذکر و نماز خاصی در بین نماز مغرب و عشا وجود دارد. این ذکر ما را به یاد داستان حضرت موسی(ع) می‏اندازد که به کوه طور رفت و به قومش وعده داد که پس از سی روز بازگردد، ولی خداوند برای امتحان مردم این سی روز را به چهل روز تبدیل کرد: « ﴿ وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْر فَتَمَّ مِیقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِینَ لَیْلَة ﴾ .»[437] بدین‌ترتیب، موسی چهل روز از خانواده و قوم خود دور ماند و این غیبت بهانه‏ای برای سوءاستفاده و فرصت‏طلبی برخی منحرفان شد و آنان به منحرف کردن مردم پرداختند. وقتی موسی بازگشت، با صحنه‏ای ناخوشایند روبه‌رو شد که داستان آن را می‏دانید.
ما این ده روز را که ایام مبارکی است، محترم می‏َشماریم و با روزه گرفتن و نماز و پاکی زبان و توجه قلبی نسبت به کسانی که به حج رفته‏اند، به خداوند سبحان توسل می‏جوییم و امیدواریم که از این راه ثوابی ببریم، زیرا همان‌گونه که می‏دانید «کسی که به عمل قومی راضی باشد، از آنان است.» ما توفیق حج پیدا نکردیم، ولی قصد آن را داریم که اگر خداوند به ما توانایی و استطاعت عطا کند، به حج مشرّف شویم. اگر این روزها را محترم بشماریم و خود را در حج روحی بدانیم، پاداش حج را خواهیم دید. همان‌گونه که حاجی از خانه و اهل خود بریده و لباس و راحتی و هوای خود را کنار گذاشته است، ما نیز با روزه ‏گرفتن و نگه داشتن زبان و ایستادگی در برابر خواسته‏ها و هوس‏ها و خودداری از رفتار آزادانه همچون هرجای دیگر، باید از این امور دل بکنیم و در نتیجه، از فضل و رحمت خدا و ثواب حج بهرمند شویم.
مناسبت دیگر این است که در این روزها، کاروان حسینی به مکه رسید و تا روز هشتم ذی‏الحجه در مکه ماند. در روز هشتم، یعنی روز ترویه، امام حسین(ع) مکه را ترک کرد. چرا امام حسین(ع) در این زمان از مکه خارج شد؟ این اقدام امام اسبابی ظاهری و اسبابی پنهانی داشت. سبب ظاهری این بود که یزید گروهی را که زیر لباس احرام سلاح حمل می‏کردند، فرستاده بود تا هرکجا حسین(ع) را یافتند، خون او را بریزند، حتی اگر در خانه خدا باشد. امام حسین(ع)، به رغم عظمت و ارزش و جایگاهی که نزد خداوند دارد، وسیله‏ای برای بزرگداشت و تکریم