( بسم‌الله الرحمن الرحیم )
خدایا، روزهای ماه رمضان گذشت و شب‌های آن سپری شد و من به جایگاهی رسیدم که تو به آن داناتری و از همه مخلوقان به عدد آن آگاه‏تری. پس از تو می‏خواهم، آنچه را فرشتگان مقرب و پیامبران مرسل و بندگان صالح تو می‏خواهند. خدایا، اگر در این ماه از ما خشنود شده‏ای، بر خشنودی خود بیفزای و اگر خشنود نشده‏ای، پس اکنون از ما خشنود باش، ای مهربان‌ترینِ مهربانان.
خدایا، به بزرگواری و عظمت تو پناه می‏برم از اینکه روزها و شب‌های ماه رمضان سپری شود و نزد تو گناه و لغزشی از من، نابخشوده باقی مانده باشد و به سبب آن مرا مؤاخذه و عذاب کنی.
نمی‏خواهم به برادرانی که سرمای زمستان را تحمل کرده‏اند و در این جلسه دینی شرکت‏ کرده‏اند و همچنین برادران عزیزی که دعوت را پذیرفته‌اند و جلسه امشب را به حضور خود مشرّف کرده‏اند، خوشامد بگویم، زیرا صاحب جلسه ما نیستیم، بلکه بنیان‌گذار شریعت و صاحب این ماه مبارک، یعنی خداوند متعال، صاحب آن است؛ همو که این ماه را ماه خود و ماه رحمت و آمرزش و ماه هدایت و دلیل‏های روشن قرار داد.
ما برای رسیدن به هدایت و یافتن دلیل، راه‏های بسیاری را طی کرده‏ایم که ازجمله آن‌ها همین جلسات است. ما با حضور در این جلسات، چه دعوت‌کننده باشیم، چه دعوت‌شده و چه کسانی که خود آمده‏اند، همگی دعوت پروردگارمان را در این ماه مبارک لبیک می‏گوییم. از تأخیر پیش‏آمده به علل تکراری و همیشگی عذرخواهی می‏کنم، چون من در بیروت بودم و از آنجا به عیتیت رفتم و پس از انجام دادن برخی کارها در آنجا، به این جلسه در این شب عزیز آمدم تا با برادران دیداری تازه کنم. امیدوارم طبق برنامه‏ریزی انجام شده، در شب‌های بعد تا آخر ماه غیبت نداشته باشم. دوست دارم به اطلاعتان برسانم که جمعه شب، یعنی شب شنبه نیز مراسم ویژه‌ای برگزار خواهیم کرد و إن‌شاء‌الله یکی از خطبای بزرگ عراق، علامه سید جواد شبّر، در جلسه ما در شب شنبه شرکت خواهد کرد.
امشب می‏خواهم درباره تفسیر دو سوره کوتاه از قرآن کریم بحث کنم، ولی پیش از آن دوست دارم درباره نکته‏ای که جناب شیخ علی مطرح کردند، توضیحی بدهم. چقدر این نکته‏ها و مباحثی که برای روشن شدن آرا و اندیشه‏ها مطرح می‏شود، زیبا و دلنشین است، زیرا همان‌طور که می‏دانید، جرقه در اثر برخورد دو سنگ به یکدیگر به وجود می‏آید. اندیشه‏ها نیز وقتی با یکدیگر برخورد می‏کنند، راه را روشن می‏کنند و نور می‏دهند و باعث کمال یافتن می‏شوند. این توضیحات و تحلیل‏ها زیبا و لطیف‌اند، به‌ویژه که برخاسته از دل‏هایی صاف و با اخلاص و همسو هستند. من توضیحی درباره سخن ایشان دارم و آن اینکه باید بگویم من با ایشان موافقم که در اوضاعی خاص و به‌ویژه در زمان معاویه، احادیثی جعل کردند تا مقام اهل بیت را خدشه‏دار کنند و سپس احادیثی دروغین در مدح کسانی که شایسته مدح نبودند، ساختند.
این شیوه انحرافی پس از آنان نیز ادامه یافت تا جایی که امام صادق(ع) فرموده‏اند: «لَعَنَ اللهُ فُلاناً فَقَد دَسَّ فی أحادیثِ أبی بِعَشرةِ آلافِ حَدیث» (خدا