اول. ایمان؛ یعنی ایمان به خدا و یگانگی او، ایمان به پیامبر، ایمان به امام. این یکی از بخش‌های دین است که آن را اصول دین می‏نامیم.
دوم. فرهنگ دینی؛ یعنی چگونگی برداشت و تصور ما از زندگی و جهان هستی. نگاه انسان به هستی از منظر دین، غیر از نگاهی است که ممکن است از دیگر منظرها و گرایش‏ها برای ��و حاصل شود. اسلام برای خود مفهوم و برداشتی خاص از جهان هستی و زندگی و خیر و شر و کار و جامعه دارد. این مفاهیم بخشی از دین به شمار می‏آید.
سوم. افعال انسان؛ یعنی واجبات و محرمات و کارهایی که انسان با بدن خود انجام می‏دهد.
چهارم. اخلاق؛ یعنی کارهایی که از قلب انسان صادر می‏شود؛ مانند فروتنی، تکبر، حسادت، محبت و همه خوبی‏ها و بدی‏ها. این یکی دیگر از بخش‏های دین است.
سومین نکته‏ای که می‏خواهم به آن اشاره کنم، درباره متهم کردن برخی از شیعیان به جعل احادیث غلوآمیز است. تردیدی نیست که برخی از غلوکنندگان، احادیثی را درمورد امامان جعل کرده‏اند که ساحت امامان از این احادیث دروغین پاک و مبرّاست، ولی ایشان فرقه علوی‌ها را نیز جزو فرقه‏هایی شمردند که جعل حدیث کرده‌اند.
من دوست دارم بر این نکته تأکید کنم که علوی‌ها فرقه‌ای جدا از فرقه‏های معروف شیعه دوازده امامی نیستند. همان‌طور که می‏دانید، سابقاً در لبنان، شیعیان را «متاوله» می‏نامیدند. این کلمه هرچند برای تحقیر کردن به کار می‏رفت، ولی «متوالی» (مفرد متاوله) مشتق از ولی و موالی است که منظور از آن پیروان علی(ع) است. در حقیقت، اساس تشیع ولایت علی(ع) است و این حقیقتی است که هیچ تردیدی در آن وجود ندارد، هرچند این کلمه را به قصد تحقیر و خوار شمردن به کار می‏بردند. در برخی از ک��ورها شیعه را مذهب جعفری می‏نامند، در برخی دیگر، امامیه اثناعشری، در برخی دیگر، رافضه و اکنون در اندونزی، حدود پنج میلیون شیعه وجود دارد که آنان را علویان می‏نامند. بنابراین، فرقه علوی‌ها از نظر جغرافیایی و در اثر شرایط تاریخی از دیگر مناطق شیعه‏نشین جدا افتادند. البته من انکار نمی‏کنم که در برخی از مناطقِ آنان، نوعی غلو و انحراف پدید آمده است، همان‌گونه که در بعضی از مناطق ما نیز انحرافات و غلوهایی رخ داده است، ولی این دلیل نمی‏شود که آنان فرقه جدا و دیگری به حساب آیند. همان‌گونه که در میان ما غلو‏کننده و غیرغلوکننده و متعادل وجود دارد، در میان آنان نیز فرقه‏های غلوکننده و غیرغلوکننده و متعادل وجود دارد.
من در حد معلومات و مطالعاتی که خودم داشته‏ام و همچنین بنابر مطالعات برخی از برادران و همکارانی که در آن مناطق زندگی ‏کرده‏اند، جز خیر و نیکی در آن‌ها ندیده‏ام. نه در زندگی و نه در نماز و ایمان و تقوا و روزه و مساجد آنان. شاید بدانید که در جبل العلویین در سوریه، امروزه بیش از شصت مسجد وجود دارد. آنان علمایی دارند و نماز می‏خوانند و حج به جا می‏آورند و من با گروهی از حجاج آن‌ها در مدینه منوره، در بقیع دیدار کرده‌ام. خداوند زیارت بقیع را روزی همه ما بگرداند. هیچ حدیثی به دست آنان جعل نشده است و اصلاً هیچ تمایلی ب�� این کار ندارند. خداوند به همه ما توفیق و هدایت و پایداری عطا فرماید. والسلام علیکم.