راحت باشم در حالی که جنوب هر روز بمباران می‌شود؟ چگونه من راحت باشم در حالی که هر روز مردم در حومه بیروت آواره‌اند؟ چگونه من راحت باشم در حالی که هر روز در این منطقه مشکلی اجتماعی وجود دارد؟

چگونه چنین چیزی ممکن است؟ امام علی(ع) می‌گوید: «لا والله ما خلقت کالبهیمة المربوطة همُّها علفُها.» (به خدا سوگند چون چهارپای در آغل بسته که همه مقصودش نشخوار علف است، آفریده نشده‌ام.)

انسانی که بی‌اعتنا به دیگران است، حیوان است و ما حیوان نیستیم. ما انسان هستیم. ایمان ما چنین است. آیا ما نماز می‌خوانیم؟ بله. آیا به نماز بسنده می‌کنیم؟ چه نمازی پذیرفته می‌شود، ای مؤمنان؟ نمازی که مردم را از اعتراض کردن باز دارد؟ نمازی که مردم را تخدیر کند؟ نمازی که به شما مسئولان امکان آن را بدهد که به ستمگری و زیاده‌روی خود ادامه دهید؟ نه، چنین نمازی پذیرفته نیست. نمازی پذیرفته است که با خدمت به دیگران همراه باشد: «فَوَیْلٌ لِّلْمُصَلِّینَ الَّذِینَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ الَّذِینَ هُمْ یُرَاؤُونَ وَیَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ.»(23)

یعنی اگر تو امور همسایه‌ات را نادیده گرفتی، نمازت تو را به جهنم می‌برد نه بهشت. بله، ما از حد خود فراتر نمی‌رویم: به دنبال برتری‌جویی و فسادانگیزی نیستیم. به دنبال خیر و صلاح هستیم. می‌خواهیم به ایمان خود عمل کنیم. می‌خواهیم به اسلام خود عمل کنیم. خواهان حق و خیر هستیم. مفهوم درست ایمان این است.

حال ما به کجا می‌خواهیم برویم؟

به عقیده من، این مجموعه محترم و این شخصیت‌ها و این مظاهر در یک کشور دموکراتیک، روشن‌ترین دلیل و محکم‌ترین سند بر موضع ملتی است که حاکمان باید در برابر آن کرنش کنند. ما اجتماعات دیگری نیز در شمال و جنوب و هرمل و بیروت داریم، ولی این اجتماعِ شما فصل‌الخطاب است. اگر محاسبات درست از کار درآید و اوضاع و احوال آماده شود، من پس از مدتی کوتاه در جایگاه عالمی دینی همراه با گروهی از مردم اقدامات سلبی را شروع خواهم کرد. در یکی از مساجد بیروت تحصن خواهم کرد و روزه خواهم گرفت و در هر وضعیتی همراه شما خواهم بود. اگر مسئولان صدای شما را در این روز نشنوند و اگر مذاکراتی جدی را برای پاسخ دادن به مطالبات آغاز نکنند و اگر از فرصت‌های فراهم‌شده استفاده نکنند و به ستمگری و بی‌اعتنایی خود ادامه دهند، ما اقدامات منفی را آغاز خواهیم کرد.

چه رخ خواهد داد؟ مسئولان باید مسئولیت‌های خود را بپذیرند. ما خواهان خیر و صلاح لبنان و خواهان صیانت از لبنان هستیم. من تا آخر عمر و تا ابد جزوی از وجدان این کشور خواهم ماند و بر سر مسئولان فریاد خواهم کشید و خواب آنان را پریشان خواهم ساخت و وجدانشان را نکوهش خواهم کرد. اگر وجدانی در کار باشد، و تا زمانی که یک انسان مظلوم، چه شیعه و چه غیرشیعه، در این کشور باشد، تا زمانی که یک وجب از خاک این کشور مورد بی‌اعتنایی و ستم باشد و تا زمانی که در این کشور بر یک گروه به سود گروه دیگر ستم شود، من به گفتن و نصیحت کردن ادامه خواهم داد.

امکان ندارد ما صفت شیطان را برای خود بپذیریم: کسی که از گفتن حق دم فرو بندد، شیطانی