کنند، زیرا پانزده میلیون متر مکعب آب آشامیدنی برای بیروت فراهم می‌کند، به‌علاوه پانزده میلیون متر مکعب آب آماده برای فروش. یعنی این طرح سرمایه خود را تأمین می‌کند. اگر این تونل که طول آن تنها 24 کیلومتر است، از زلقا تا شتورا حفر شود، بدین‌معناست که هرکس فقط در مدت بیست دقیقه از بیروت به شتورا می‌رسد. شما می‌دانید که در حال حاضر ما چطور این مسیر را طی می‌کنیم، به‌ویژه در زمستان، چراکه ارتفاع کمتر از پانصد متر است. این تونل می‌تواند در کنار تأمین جاده اتوبان برای بعلبک و مصنع، آب بیروت را نیز تأمین کند. ولی نه، آن‌ها نمی‌خواهند.

آن‌ها می‌خواهند آب لیطانی را به بیروت بکشند. چرا؟ انتقال آب لیطانی با مصیبت‌ها و خسارت‌های ملی که دارد… گوش کنید برادران… ای مردم شهر آفتاب، تبلیغات رسمی، رادیو و تلویزیون از دیروز می‌گویند: «آنجا برف می‌بارد، هوا طوفانی است. راه بسته است، هیچ‌کس به آنجا نمی‌رود. امام خسته است، نروید.»

بله، الحمدلله برف فراوانی می‌بارد! راست‌گویی آنان را ببینید!

مصیبت لیطانی پس از مصیبت انتقال آب رود اردن رخ می‌دهد. گوش کنید، رود اردن را از کشورهای عربی منحرف کردند و رود لیطانی را نیز بدون سبب منحرف کردند. اگر در ازای محروم شدن جنوب از آب لیطانی، این آب به بیروت می‌رسید، ما با کمال میل می‌پذیرفتیم. اما این‌طور نیست. آب‌های زیادی به دریا می‌ریزد. اساساً، آنان از سال 1954 میلادی به طرح لیطانی اهمیت نمی‌دادند، بلکه در این فکر بودند که چگونه با هر وسیله‌ای که شده، این آب‌ها را به بیروت منتقل کنند تا برای جنوب آبی نماند. چرا؟ آیا نگران جنوب هستند؟ چرا؟ چرا درباره چند قطره آب برای جنوب بخل می‌ورزند، در حالی که می‌دانیم جنوب از نظر آب فقیرترین منطقه است؟

با این حال، مطالعات اولیه صورت گرفت. پس از آن، سازمان جهانی غذا مأمور مطالعه و بررسی این طرح شد. مطالعات این سازمان رو به پایان است. ولی پیش از آنکه مطالعات این سازمان تمام شود، اتهام‌هایی درمورد این مطالعات مطرح کردند و گفتند که اسرائیل و دفترهای صهیونیسم جهانی در ورای این مطالعات قرار دارد. شروع به کارشکنی کردند تا از اجرای این طرح برای آبیاری ده هزار هکتار جلوگیری کنند. چرا فقط ده‌هزار هکتار؟ چرا چهل هزار هکتار نه؟ چرا فقط ده هزار هکتار و نه بیشتر؟ هوا و هوس و غرض‌ورزی.

مهندسان سازمان ملل و همکاران لبنانی آنان و نیز کارشناس برجسته لبنانی که مؤسساتی جهانی را اداره می‌کنند، همه این مطالعات را رد می‌کنند.

یکی از کارشناسان برجسته عضو شورای لیطانی در یک مرکز دولتی گفته است که پژوهش‌های صورت گرفته درمورد لیطانی دو بخش دارد: بخش اول برنامه‌هاست و بخش دوم تأکید می‌کند که این برنامه‌ها اجرا نخواهد شد و اداره‌کل لیطانی با وضع کنونی خود از نظر اداری و امکانات نمی‌تواند این برنامه‌ها را اجرا کند. این سخن من نیست، سخن یک کارشناس برجسته است. دلیل آنچه گذشت، این است که طرح لیطانی از زمانی که آغاز شد، دچار تزلزل شد و کار به همین وضع ادامه خواهد یافت و به اجرا در نخواهد آمد. این آب‌ها موجود است، ولی چگونگی بهره‌برداری از آن را نمی‌دانند.

اگر این آب‌ها را به بیروت بکشند، آبی برای جنوب در زمان خشکسالی باقی نمی‌ماند. از این رو، ما با انتقال آب به بیروت مخالفیم و اجازه این کار را