نمی‌دهیم، زیرا توطئه‌ای بر ضد آب‌های جنوب است.

نهم. منطقه مثلث یارین، کفرا، یارون از دریاچه‌ها آبیاری می‌شود. طرح آن آماده است، ولی اجرا نمی‌شود، زیرا از دولتی که این طرح را تهیه کرده است، خوششان نمی‌آید. تنها به این دلیل که دوست ندارند و تمایل ندارند که این طرح را اجرا کنند. مطالعات صورت گرفته برای لیطانی کی اجرا می‌شود؟ یک کارشناس بزرگ می‌گوید که اجرا می‌شود؛ مطالعات حاکی از آن است که آخر سال 1979 میلادی اجرا می‌شود. هزینه طرح را 350 میلیون لیره برآورد کرده‌اند و تا کنون چهارصد میلیون لیره هزینه شده است، بدون آنکه برای اجرای طرح کاری شده باشد.

برادران عزیز، در منطقه شما، در شمال، در جنوب، صدها نفر از هم‌وطنان شناسنامه ندارند. چه کسی مسئول آنان است؟ آنان بیش از هزار سال است که لبنانی هستند، ولی به آنان شناسنامه و تابعیت نمی‌دهند.

درباره اوضاع بهداشتی شما در هرمل، در این منطقه، و درباره اوضاع مدارس و مراکز فنی‌‌وحرفه‌ای در اینجا چه می‌توان گفت؟ گفتند که پانزده میلیون لیره به هرمل اختصاص داده‌اند. اعتبارات این منطقه از گردش مالی سال‌های قبل است و بودجه جدیدی به آن داده نشده است. نمی‌دانم آیا آن مبالغ هزینه شده است یا نه؟ همین رقم کافی است تا میزان ستمی را که بر شما رفته است، بفهمید. آیا می‌توان در این وضعیت راحت و آسوده خوابید؟ نه، اسرائیل آرامش و ثباتی برای این منطقه باقی نمی‌گذارد.

من دو روز پیش با آقای حافظ اسد دیدار کردم. (… همین مقدار کافی است… این گلوله‌ها را برای زمان نیاز می‌خواهیم… نباید اسلحه به کار ببریم… این کار حرام است… هرچه هم داشته باشید… بیشتر می‌خواهیم… باید ذخیره کنیم… خویشتن‌داری کنید… خواهش می‌کنم شلیک نکنید… خواهش می‌کنم… این کار حرام است.)

از او درباره مسئله جداسازی نیروها پرسیدم. گفت: «راهبرد اسرائیل در جنگ با شکست روبه‌رو شده است. اسرائیل تصور می‌کرد که وارد جنگی کوتاه‌مدت خواهد شد، ولی زیان کرد. اکنون می‌خواهد در نبرد سیاسی از راه جداسازی نیروها پیروز شود. شرق و غرب نیز همین را می‌خواهند. ولی من به تو می‌گویم که اگر نبرد سیاسی دو میلیون کشته هم برای ما داشته باشد، باز ما وارد این نبرد خواهیم شد.»

این تصمیمی است که در نزدیکی ما گرفته شده است. تأثیر این نبرد بر کشور ما چه خواهد بود؟ این نبرد پایان نیافته و به این زودی پایان نمی‌یابد. ما باید آماده شویم. باید نسلی تربیت کنیم که بتواند به یک دست اسلحه بگیرد و به دست دیگر داس تا بتواند دوام آورد. از این رو، ما نیاز بسیاری به آموزش نظامی داریم و شش سال است که هر ماه و هر روز از دولت درخواست می‌کنیم، ولی هیچ‌کس پاسخ ما را نمی‌دهد. ما ناگزیریم که به فرزندانمان آموزش نظامی بدهیم و مسلح شویم تا از کرامت خانه‌های خود و از ناموس خود محافظت کنیم و نقش خود را در پاسداری از میهن ایفا کنیم.

ما به سبب این مسائل اوضاع را به صورت شتاب‌زده بحرانی نمی‌کنیم. ما خود را آماده می‌کنیم، خود را سازمان‌دهی می‌کنیم و اوضاع و احوال منطقه را نیز در نظر می‌گیریم و به همین سبب است که اکنون فقط در اجتماعات صحبت