همچنین، باید به خدماتی اشاره کرد که مجلس توانسته است به مناطق لبنانی شیعه‌نشین، به‌ویژه در جنوب لبنان، عرضه کند. برای نمونه شاید تلاش روزافزونی را که برای پاسداری از جنوب و آبادسازی آن صورت گرفت و در نهایت، به اعتصاب عمومی انجامید، به یاد داشته باشید. این تلاش‌ها به تأسیس مجلس جنوب و صدور هزاران مجوز توتون‌کاری در مناطق مرزی و تأمین چند میلیون لیره به‌منظور ساخت پناهگاه انجامید. مجلس برای خدمت سربازی و مسلح کردن مردم نیز لوایحی تسلیم پارلمان کرده است.

در منطقه بقاع تلاش‌هایی برای آرام‌سازی وضعیت اجتماعی و تأسیس مدارس فنی‌و‌حرفه‌ای و مؤسسات فرهنگی و امثال این‌ها صورت گرفت. برقراری آشتی میان خاندان‌ها به تلاش بسیاری نیاز دارد و نتایج مهمی نیز در پی دارد.

در زمینه سامان‌دهی روابط میان فرقه‌های لبنانی و تقویت و عقلانی کردن این روابط، می‌توان تأسیس مجلس را صفحه‌ای نو در کل تاریخ فرقه‌های لبنان به شمار آورد. درمورد روابط میان شیعیان لبنان و کشورهای مختلف، به‌ویژه کشورهای عربی، مجلس در بسیاری از کنفرانس‌ها و نشست‌ها شرکت کرد و بسیاری از شُبهات و ابهاماتی را که در طول تاریخ دشوار شیعه، ما شیعیان را احاطه کرده بود، برطرف ساخت.

بدون تردید، مجلس، پیش از هرچیز، چارچوبی است برای شناسایی نیروهای شیعه و هماهنگ‌سازی و تقویت آن‌ها. این بدان‌معناست که مجلس سخت نیازمند اتحاد و یک‌پارچگی صفوف است و در این راه تلاش‌های طاقت‌فرسایی کرده است. نمی‌گویم دستاوردهای مجلس آرمانی است، ولی ناامیدکننده نیز نبوده است. موانعی که بر سر راه مجلس قرار داشته، در درجه نخست، موانعی قانونی و برخاسته از تضارب آرای نمایندگان هنگام طرح قانون مجلس بوده است.

به مدت چهار سال از قبول اختیارات مجلس سر باز زدند و هنوز نیز از پاره‌ای از آن‌ها سر باز می‌زنند، ولی می‌توانم بگویم در آغاز شکل‌گیری هر پدیده‌ جدیدی جریان‌های متفاوتی به وجود می‌آید و در نتیجه، ایجاد وحدت و یک‌پارچگی در آن به سادگی ممکن نیست و این مسئله همان‌طور که گفتم، در آینه نیروها و توانایی‌های شیعیان، یعنی مجلس، بازتاب می‌یابد.

شما گفتید که در راه تکمیل مسئولیت خود هستید، ولی از اقدامات کنونی شما پیداست که این راه به یک مرحله تازه‌ای رسیده است.

امام، در حالی که قامت بلند خود را به عقب تکیه داد، سخن مرا قطع کرد و گفت:

پرداختن به مسائل دینی نیازمند تحول در روش است. بدون شک، این امر درمورد شیعیان به‌طور خاص، مهم و دشوار است، چراکه تاریخ شیعه تا حدودی آنان را به انزوا کشانده است.

مسائل حیاتی در وضعیت گشایش یا تهاجم اجتماعی متفاوت است و طبیعتاً، راه‌حل‌های متفاوتی نیز دارد. اما من مطمئنم که این تلاش ما موفقیت‌آمیز خواهد بود و تاریخ علمای دین در لبنان گواه قاطعی است بر اینکه آنان پیش‌گامان تحول‌آفرینی در جامعه بوده‌اند.

درباره دعوت امام به حمل اسلحه پرسیدم. پاسخ داد: