سیاره بزرگ و جهان هستی. در اینجا باید به نکاتی اشاره کنم. در روایات بسیاری آمده است: «الدُّنیا سِجنُ المُؤمِنِ وَجَنَّـةُ الکافِر» (دنیا زندان مؤمن و بهشت کافر است.) همچنین روایت شده است که: «اَشَدُّ النَّاسِ بَلَاءً الأنبِیَاءُ ثُمَّ الأوصِیَاءُ ثُمَّ الأَمثَلُ فَالأمثَلُ» (بلاکش‌ترین مردم پیامبران‌اند، پس از آن جانشینان آنان و پس از آن به ترتیب کسانی که در مراتب بعدی قرار دارند. [هر اندازه جایگاه فرد بالاتر باشد، بلایش بیشتر است.]) امام علی بن ابی‌طالب(ع) وقتی در آستانه شهادت قرار گرفت، فرمود: « فُزتُ وَرَبِّ الکَعبَـة.» (سوگند به پروردگار کعبه که رستگار شدم.) امام حسین(ع) فرموده‏اند: « خُطّ المَوتُ عَلی وُلدِ آدم مخط القِلادةِ عَلی جیدِ الفَتاةِ وَ ما اولهنی اِلی اَسلافی اِشتیاق یعقوب اِلی یوسف» (مرگ چون گردنبند دختران جوان گریبانگیر بنی آدم است. و من به [دیدار] نیاکان خود، بسیار شیفته و مشتاقم، همان‌گونه که یعقوب به یوسف اشتیاق داشت.)
امام علی(ع) نیز فرموده‏اند: «وَاللهِ إِنَّ ابنَ ابی‌طالب آنَسُ بِالمَوتِ مِن الطِّفلِ بِثَدیِ اُمِّهِ» (به خدا سوگند، انس پسر ابی‌طالب به مرگ بیشتر از انس نوزاد به پستان مادر است.)
این‌ها نکاتی است که باید در آن‌ها تأمل کنیم. چرا پیشوایان و رهبران ما که آن‌ها را رهبران خود در جنبش می‌دانیم، چنین از دنیا روگردان بوده‏اند و به آخرت اشتیاق داشته‏اند؟ علت چیست؟ و آیا این رفتار آنان با مباحثی که الآن مطرح می‏کنیم، تناقض دارد؟ در واقع نه. درمورد حدیث اول، «الدُّنیا سِجنُ المُؤمِنِ وَجَنَّـةُ الکافِر»، نقل شده است که کافری به امام حسن(ع) برخورد کرد، درحالی‌که ایشان سوار بر اسبی ارزشمند بود و لباسی فاخر به تن داشت و خود را آراسته بود. امامان، همان‌گونه که می‏دانید، به آراستگی ظاهر خود اهمیت می‌دادند، پیامبر(ص) عطر می‏زد و روغن استعمال می‏کرد و پیش از خروج از خانه، خود را به همسرش نشان می‏داد یا در آینه نگاه می‏کرد تا ظاهری مرتب داشته باشد. بخشی از هزینه‏های پیامبر برای خرید عطر بود. پیشوایان ما به پوشش خود اهمیت می‏دادند، ولی برخی از روحانیان ما هیچ توجهی به لباس خود ندارند، ولی پیامبر توجه بسیار می‌کرد. آن کافر به امام حسن گفت: شما می‏گویید دنیا زندان مؤمن و بهشت کافر است، درحالی‌که می‏بینم شما دنیا را بهشت خود ساخته‏اید و من که کافرم، دنیا برایم زندان است. امام در پاسخ فرمود: اگر می‏دانستی که خدا در آخرت برای تو چه جایگاهی آماده ساخته است، درمی‏ِیافتی که این دنیا برای تو بهشت است و اگر می‏دانستی که خدا در آخرت برای من چه جایگاهی فراهم کرده است، درمی‏یافتی که این دنیا برای من زندان است. آرمان و کمال مؤمن و آنچه خداوند برای مؤمنان نیکوکار و مجاهد رقم زده است، بسیار زیاد است، به‌گونه‏ای که این زندگی برای آنان زندان است.
اما روایت «اَشَدُّ النَّاسِ بَلَاءً الأنبِیَاءُ ثُمَّ الأوصِیَاءُ ثُمَّ الأَمثَلُ فَالأمثَلُ»، به نظر م�� درباره جهاد و مبارزه است. آرمان‏های مؤمن و آنچه برای خود و خانواده و همنوعان و هم‌وطنانش می‏خواهد، بسیار بیشتر از وضعیت فعلی او است. مؤمن احساس مسئولیت می‏کند و می‏خواهد فرد و جامعه و شهر و خیابان و خانواده را از وضعیت کنونی به وضعیتی بهتر برساند و در این راه مبارزه می‏کند و در این مبارزه با افرادی برخورد می‏کند که می‏خواهند از وضعیت موجود سوءاستفاده کنند و در نتیجه، ناراحت می‏شود و رنج می‏کشد.
این مسئله درباره پیامبر بیش از هرکس صدق