آیا بر اسلحه تکیه کنیم؟ در مناسبت‏های دیگر نیز این سخن را گفته‏ام و می‏خواهم امروز، یعنی در روز عاشورا نیز آن را بگویم. صد میلیون نفر، صدها هزار قطعه اسلحه، ده‌ها فرمانده نظامی و غیرنظامی، اوضاعشان این‌گونه است، ولی ببینید پانصد یا ششصد جوان فدایی چگونه این کشور و این مناطق را تکان دادند؟ چند نفر بودند؟ هر‌یک از آنان با صد میلیون نفر برابری می‏کند. همان‌گونه که شنیده‏اید، حق وابسته به کمیت نیست. هیچ‌یک از ما، از نظر قدرت و جسم و فکر و تندرستی، کمتر از آنان نیستیم. بنابراین، ما از اینجا، از منبر امام حسین(ع)، به آنان درود می‏فرستیم و برای آنان آرزوی توفیق و پیروزی و افزایش یاور و ساز و برگ می‏کنیم. خداوند از آنان دستگیری کند و آنان را به خط حسینی رهنمون شود.
باید از خود آغاز کنیم و ما نه فقیریم، نـه کوچک. اگر در بندِ شهوت و هوس باشیم، بنده‏ایم و هرکه شهوت‏ها را رها کند، آزد است. آزاد کسی است که از بند خود رها شده باشد. اگر در بند خواسته‏ها و شهوت‏هایمان باشیم، صدها و هزاران نفر نیز که باشیم، بندگانی هستیم تابع فرمان شیطان، ولی اگر آزاده باشیم، هریک از ما در زندگی خود امام حسین کوچکی می‏شود و می‏تواند در برابر امثال دولت بنی‏امیه، از بزرگ و کوچک، با همه لشکر و سلاح و ثروت و همه‌چیزشان بایستد.
پس ای برادران، بیایید از خودمان آغاز کنـیم. مـا در این روز، و��تی در پرتو نور چراغ حسین، حق و راه حق و سرنوشت یاران حق را و، همچنین، راه باطل و سرنوشت ستمگران و اهل باطل را می‏بینیم، برایمان روشن می‏شود که انسان منحرف ممکن است به جایی برسد که مانند عمر‌بن‌سعد خود را بین دو امر مختار ‏ببینید: کشتن حسین و حکومت ری.
سرنوشت حق و یاوران نیک آن نیز که جان خود را فدا کردند تا شهادت حسین دقایقی به تأخیر بیفتد، روشن است. برادران، پیوستن به صف امام حسین دشوار نیست. در چنین روزی گروهی از دشمنان حسین به او پیوستند. حرّ (رضوان‌اللّه علیه)، همان‌گونه که شنیده‏اید، تا صبح آن روز جزو دشمنان امام بود و بالاتر از این، از سرسخت‏ترین دشمنان امام بود. او بود که امام را متوقف کرد. اگر او امام را در مسیر حرکت متوقف نکرده بود، شاید امام حسین سرنوشت دیگری پیدا می‌کرد، غیر از آنچه آن روز رخ داد.
حرّ فردی عادی نبود. او در نهایت گمراهی بود، ولی در چنین روزی یک‌باره تصمیمی مردانه گرفت و یک‌باره از حضیض گمراهی به اوج حق و هدایت پرواز کرد و گفت: «ای اباعبداللّه، آیا توبه من پذیرفته است؟»
ما نیز امروز می‏گوییم: ای ابا عبداللّه، آیا توبه ما پذیرفته است؟ در این روز، او را مخاطب قرار می‏دهیم و توبه می‏کنیم و او نیز ما را می‏پذیرد. اگر واقعاً قصد توبه و بازگشت داشته باشیم، او توبه ما را رد نمی‏کند. توبه ما باید در رفتارهای کوچک و بزرگ ما آشکار شود.
می‏دانید که امام حسین(ع) در راه آرمان‌هایش کشته شد. او کشته شد، ولی آرمان‌هایش در بین ما وجود دارد. هدف‌های او عبارت‌اند از: حق و دین و نماز و اصلاح و یاری ضعیفان و ستم‌دیدگان، مطالبه حق و تلاش برای گرفتن آن. آرمان‌های امام حسین معروف است. اکنون پس از 1300 سال چراغ امام حسین که با خون او روشن شده است، همچنان نور می‏دهد. سپاه او خون او بود.