در این مراسم بیاییم کارهایمان را بررسی کنیم. در این لحظه و در این روزها، چه عاملی جز حسین ما را گردهم آورده است؟
ما در پرتو نور امام حسین به این حسینیه آمده‏ایم تا او را در ذهن و عقل و دل خود ببینیم و با او بیعت کنیم و در حضور او توبه کنیم و به‌سوی خدا بازگردیم. می‏خواهیم در این روز بازگردیم و صفحه‏ای نو در زندگی، زندگی سربلندانه خود، بگشاییم که در شأن ما باشد. همچون حرّ و زهیر‌بن‌القین و دیگران بازگردیم. برادران، به‌آسانی می‏توانیم به‌سوی امام حسین بازگردیم.
ای گنهکاران، ‌خودم را پیش از شما مخاطب قـرار می‏دهم‌، از رحمت خدا ناامید نشوید. همه شما از اینجا، از کنار این منبر و از این ساعت با عظمت، می‏توانید بازگردید و حسین را یاری کنید. هر عاشورا این نکته را تکرار می‏کنیم که اگر به گریه و اندوه بسنده کنیم، گریه و اندوه کار اعصاب و جسم است و ما ر�� از حق بی‏نیاز نمی‏کند. نخستین کسی که گریه کرد، عمر‌بن‌سعد بود. وقتی زینب(س) از خیمه بیرون آمد و دستانش را بر سر گذاشت و گفت: «ای پسر سعد، آیا حسین را می‏کشند و تو نگاه می‏کنی؟»، عمر‌بن‌سعد متأثر شد و گریه کرد و صورتش را برگرداند و گفت: «کار حسین را تمام کنید.»
اگر به گریـه و غصه بسنـده کنیم، حسین را یـاری نکـرده‏ایم. نمی‏خواهم بگویم ما دشمنان حسین را یاری می‏کنیم. ما در مصیبت‏ها و گرفتاری‏ها، با سکوت و سستی و تربیت نکردن فرزندانمان، کار دشمنان حسین را تأیید می‏کنیم. همان‌طور که می‏دانید، در برابر ما یا راه حق است یا راه باطل، و راه سومی وجود ندارد. اگر گریه کنیم و اندوهگین شویم، ولی از این حسینیه بدون هیچ‌گونه تأثیرپذیری بیرون برویم، خدای نکرده در زمره یاران عمر‌بن‌سعد می‏شویم. ولی اگر در این لحظه اراده کنیم که یک بار حسین را یاری کنیم، نمی‏گویم یک‌باره از حضیض گمراهی به قله هدایت برسیم، نمی‏گویم مانند حرّ -‌ درود خدا بر او باد - عمل کنیم. اگر چنین کنیم که سعادت بزرگی است، می‏گویم اگر نمی‏توانیم یک‌باره مثل حرّ شویم، دست‌کم حسین را در یک هدف کمک کنیم: به حسین و لشکر او یک سلاح، یک تفنگ، یک شمشیر بدهیم. سپاه امام حسین را با هر وسیله‏ای که می‏توانیم، مجهز کنیم. نمی‏گویم تنها با تفنگ یا شمشیر، بلکه به هر وسیله���ای که موجب یاری حق می‏شود. هر انحرافی که دیدی، اصلاح کن؛ هر کار زشتی دیدی، از آن بیزاری بجو؛ هر کار خوبی دیدی، آن را تشویق کن؛ هر‌جا ستم‌دیده‏ای یافتی، یاری‌اش کن؛ هر‌جا ستمگری دیدی، هدایتش کن؛ هرجا حقِ پایمال شده‏ای دیدی، آن را بازگردان؛ و همین‌طور مرحله‌به‌مرحله جلو رویم.
شما در این لحظه تصمیم گرفتید کاری انجام دهید. روز عاشورا را نقطه شروعی برای خود قرار بدهید و اطمینان داشته باشید که اگر امروز تصمیم گرفتید یک کار، هرچند کوچک، انجام دهید، حتماً به حق خواهید رسید. متأسفانه ما در نهایت گمراهی هستیم و اگر یک گام برداریم و ذره‏ای به‌سوی حق تغییر مسیر دهیم، به برکت امام حسین، که چراغ هدایت و کشتی نجات است، به حق خواهیم رسید. من تردید ندارم که با این عواطف خروشان حاکم بر این جلسه و با این اشک‏ها و گریه‏هایی که نشانه عواطف پاک و صادقانه است، ما هرگز حسین را در میان دشمنانش تنها نمی‏گذاریم؛ دین حسین را در میان دشمنانش رها نمی‏کنیم و حسین و دین حسین را، ان‌شاءاللّه، یاری می‏کنیم، هرچند با برداشتن