برای گرفتن حکومت ری حاضر می‏شود حسین(ع) را بکشد. بی‏حرمتی به یک زن محترم با زبان یا نگاه، به بی‏حرمتی و اسیر کردن زنان منجر می‏شود.
ای برادران، این حقیقت روشن می‏شود که انسان وقتی شروع به انحراف می‏کند، بازگشت و اصلاح او در روز اول آسان‏تر از روز دوم است و در روز دوم آسان‏تر از روز سوم و به همین ترتیب.
با توجه به ایـن بحث، دوسـت دارم به زمـان خـود برگردم و درباره آنچه نسبت به جنگ اخیر با یهود می‏َشنویم، نکاتی مطرح کنم.
آن‌طور که من می‏فهمم، حادثه پنجم ژوئن سقوط یا شکست یا خیانت یا تهاجم همه نیروها نبود، بلکه آشکار شدن واقعیت پشت پرده این امت بود. واقعیت ما آشکار شد. اگر خیانت کرده‏ایم، تک‌تک ما خیانت کرده‏ایم؛ اگر از بیگانه کمک خواسته‏ایم، تک‌تک ما کمک خواسته‏ایم؛ اگر فرار کرده‏ایم، تک‌تک ما فرار کرده‏ایم؛ اگر دچار اختلاف شده‏ایم، تک‌تک گروه‏های ما دچار اختلاف شده‏اند. این‌گونه نبود که جنگ برای ما عادت شده باشد و به آن خو گرفته باشیم. کسی چیزی به ما تحمیل نکرده بود. علت اصلی اول و آخر این حادثه، خود ما هستیم. این ماجرا جریان طبیعی زندگی ما بود. الآن به جای آنان که در جبهه جنگ بودند، به خود بنگرید. آیا تصور نمی‏کنید با این روشی که ما در پیش گرفته‏ایم، اگر جنگ دومی اتفاق بیفتد، همین نتیجه به دست می‏آید؟ ما بر چه اساسی گمان می‏کنیم که عقب‏نشین�� کرده‏ایم؟ بر چه اساسی معتقدیم که فریب خورده‌ایم؟ چه کسی جز ما فریب خورده است؟ چه کسی جز ما و افراد این امت خیانت کرده است؟ چرا دیگران را مسئول می‏دانیم؟ چرا مسئولیت را به گردن رهبران و فرماندهان می‏اندازیم؟
هر فردی از افراد این امت، شایسته عـزت و سربلندی اسـت. هر فردی از این امت، سزاوار آن است که در این عصر، یعنی عصر دانش و فداکاری و اخلاص، پیروز باشد. ما، در واقع، همچون فرد منحرفی هستیم که ابتدا یک گام منحرف می‏شود و سپس همان راه انحرافی را ادامه می‏دهد و دور می‏شود و در این بین، حادثه‏ای رخ می‏دهد و انحراف او برملا می‏شود. این واقعیتی است که ما در آن به سر می‏ّبریم. اصلاح امور ممکن نیست، مگر وقتی این واقعیت خود را تغییر دهیم: « ﴿ إِنَّ اللّهَ لاَیُغَیِّرُ مَا بِقَوْم حَتَّی یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ ﴾ .»[286]
برادران، قبل از مسائل بزرگ به مسائل کوچک توجه کنید. به موضع‏گیری‏های من و خودتان در امور داخلی، پیش از امور منطقه‏ای و در امور منطقه‏ای، پیش از امور عمومی و ملی دقت کنید. به خودتان، خانه‏تان، محله‏تان، روستایتان، شهرتان و میهنتان بنگرید و ببینید موضع شما چیست؟ آیا موضع فداکارانه است یا موضعی دیگر؟ آیا منافع کوچک فردی را در مسائل دخالت نمی‏دهید؟ آیا می‌خواهید از زبان امام حسین(ع) از شما عذر بخواهم تا مبادا دلخور شوید؟ آیا منافع کوچک را ترجیح نمی‏دهیم؟ آیا در پرتو این منافع ناچیز با سرنوشت امت و مواضع عمومی بازی نمی‏کنیم؟
ما هنوز اندر خم یک کوچه‏ایم. ما که در مسائل پیش پا افتاده داخلی چنین موضعی داریم، در مسائل عمومی موضعمان چه خواهد بود؟ مواضع عمومی و کلی در امتداد مواضع کوچک و مشخص است و انحراف کلی به دنبال انحراف جزئی می‏آید و کشته شدن حسین(ع) ادامه سیلی زدن به یک انسان