احتیاج دارد، بلکه نیاز دارد تا بر مبنایی استوار تکیه کند، تا از علم و دیگر دستاوردهای بشری به شیوه‌ای پیشرفته استفاده کند. همان‌گونه که علم و صنعت و نظام‌های گوناگون نمی‌توانند جانشین ایمان به خدا شوند، ایمان به خدا نیز به‌تنهایی نمی‌تواند در جایگاه علم و صنعت و درمان و نظام‌ها بنشیند.

انسان در زندگی از نقطه ثابتی می‌آغازد. اما نقاط تغییرپذیر از انسان آغاز می‌شوند، نه انسان از آن‌ها. پس نبودِ ایمان به غیب نگرانی همیشگی در زندگی انسان ایجاد می‌کند. قرآن کریم دراین‌باره می‌فرماید : « ﴿ أَلا بِذِکرِ اللهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ ﴾ .»[54] این‌گونه است که درمی‌یابیم هنگامی که انسان ایمانش را به غیب از دست می‌دهد، احساس نگرانی می‌کند. به‌خصوص آن‌گاه که تحول فزونی و تکامل سرعت می‌یابد، نگرانی هر روز بیش از روز دیگر می‌شود. در زمانه ما که سرعت تحول شدت یافته است، انسان نیاز شدیدتر و قوی‌تری به وجود مطلق دارد.

آنچه گفته شد، درباره کلیات اصلی بود، اما در جزئیات و پیامدها ما معتقدیم که ایمان به ارزش‌ها و مطلق‌ها، ایمان به راستی، ایمان به وفا، ایمان به عدل و ایمان به هر ارزشی از ایمان به غیب جدا نیست. اگر احساسات انسان از ایمان به غیب به‌دور باشد، دیگر ممکن نیست ایمان به ارزش‌ها و آرمان‌های مطلق را درک کند. بحران بزرگ اینجاست. آن‌گاه که انسان ایمان به ارزش‌های مطلق را از دست بدهد، نه دوستی هست نه دشمنی، نه راستی هست و نه حقی، بلکه منفعت هست و خودخواهی. در این حالت انسان گمان می‌برد که خداست و در زندگی خود غریب و جدا از همنوعان و فقط شریک منافع آنان می‌شود. دنیا به شرکت‌ها تبدیل می‌شود، نه واحدها. این همان جدایی عمیق میان افراد جامعه با یکدیگر و میان نسل‌های پی‌درپی بشری با هم است. پس ایمان به غیب ویژگی ضروری دین و امری ضروری در زندگی انسان است.

والسلام علیکم و رحمـةاللّه و برکاته.