شما می‌توانید میزان سپاس و افتخار را در چهره ما و در امیدی که به حضور شما در این مکان بسته‌ایم، بخوانید.

در پرتو احساس افتخار و احترام و سپاسی که در قبال مواضع شما دارم، سخنانی به‌دور از هیجان و آمیخته با آرامش و اخلاصی همسو با عواطف درونی‌ام خواهم گفت.

هرچند منادیان انقلاب‌ها و تحولات ریشه‌ای و عمیق معمولاً از طبقه مرفّه بوده‌اند، رسولانی که خداوند برای ایجاد تغییرات فراگیر برگزیده است، همگی، از محرومان و رنج‌دیدگان بوده‌اند که ما آنان را پیامبران ابراهیمی می‌نامیم. آنان همگی یا چوپان بوده‌اند یا کارگر یا عهده‌دار شغل‌های ساده. آنان یا یتیم بوده‌اند یا تهیدست… ولی با وجود زندگی دشوار و درک عمیقی که از درد و رنج مردم داشتند، از اراده‌ای پولادین و عزمی استوار و امیدی واقعی و نگاهی دقیق از واقعیت‌های جامعه برخوردار بوده‌اند.

درک حقیقی رنج مردم از یک سو، و صفای عقلی از سوی دیگر، دو ویژگی پیامبران مخلص بوده است. و از اینجا درمی‌یابیم که حرکت‌هایی که به راه انداختند، ژرف‌تر از تغییراتی بوده است که مصلحان بشری پدید آورده‌اند.

زندگی ابراهیمِ نجار، اسماعیلِ کشاورز، نوحِ دریانورد، موسای شبان، مسیح تهیدست و محمد یتیم و چوپان و کارگر… زندگی همه اینان و موج تغییرات فراگیری که در اقیانوس بشری به راه انداختند، در برابر ماست.

با توجه به این مقدمه و به‌منظور زمینه‌سازی برای طرح گفت‌وگوی مطلوب، گفت‌وگویی که بین ما و برخی از امضاکنندگان بیانیه گذشت، به یادتان می‌آورم که بعضی گفتند: «ما گروه فرهیختگان باید توجه داشته باشیم که حق نداریم جنبش امام موسی صدر را مصادره کنیم، بلکه باید آن را آزاد بگذاریم.» و برخی دیگر گفتند: «آیا جنبش موسی صدر می‌خواهد فرهیختگان را مصادره کند؟»

از این رو، ما در بیانیه واژه «تعامل میان جنبش و فرهیختگان» را گنجاندیم و من شخصاً به ضرورت همکاری میان دو طرف، میان جنبش و بزرگان فرهنگ و ادب و اندیشه، در زمینه دیدگاه‌ها و برنامه‌ریزی‌‌ها و حتی جزئیات تأکید کردم. این چیزی است که کاملاً مورد قبول من است و مسئولیت آن را به نمایندگی از جنبش به عهده می‌گیرم و با مسئولیت خود، رهبری را در اختیار شما می‌گذارم تا در اجرا و در جزئیات با رهبری مشارکت کنید. البته، به این شرط که امضاکنندگان با حساسیت همراه محرومان زندگی کنند و مشکلات و دردهای آنان را به‌روشنی درک کنند. در این صورت است که عضو حقیقی جنبش و صاحب آن می‌شوند. اما اگر اندوه آنان برای محنت‌ها و رنج‌های هم‌وطنان اندوهی از سر بی‌دردی باشد و درک آنان از فاجعه از حد نقش بستن غم و اندوه بر چهره‌ها در محافل هم‌نشینی و صبح‌ها هنگام خواندن اخبار روزنامه‌ها فراتر نرود… اگر اندوه و همراهی و درک آنان در همین مراحل باقی بماند، به من اجازه دهید که در این مراسم به تشکری آراسته و زیبا و تعارفات اجتماعی و خوشامدگویی گرم بسنده کنم و سپس، هریک از ما به راه خود برود بدون اینکه کسی دیگری را مصادره کند.

در لبنان، سیاست هدف شده است نه ابزار. اگر یکی از فرزندان شما جزو ساکنان بلیدا یا راشیاالفخار بود، چه می‌کردید؟ اگر یکی از خانه‌های ویران‌شده، خانه شما بود یا کشاورزی که در بمباران‌های کفیر دو