مسلح کردن داخل و کمک گرفتن از خارج، امنیت روحی و روانی پدید نمی‌آورند. این امور در تاریخ تجربه شده و سودی نداشته و بلکه در داخل کشور واحد و امت واحد چالش‌هایی ایجاد کرده است.

اسلحه به هیچ وجه راه‌حل نیست، بلکه باید دولتی عدالت‌پیشه بر سر کار بیاوریم و از آن بخواهیم که از ما پشتیبانی کند و این شایستگی‌ها را برایمان فراهم کند.

نظر شما درباره تصمیمی که برای اعزام ارتش لبنان به جنوب گرفته شده است، چیست؟

صددرصد موافقم که ارتش به جنوب وارد شود و فرقی نمی‌کند که هویت سیاسی آن چه باشد. مهم این است که لبنانی باشد و بخش مهمی از میهنمان یعنی بلندی‌های جنوب لبنان را از اسرائیل پس بگیرد. این بلندی‌ها مهم‌ترین مواضع راهبردی در لبنان و در کل جهان عرب است. برای اطلاع خوانندگان می‌گویم که کمربند امنیتی که اسرائیل اشغال کرده، مهم‌ترین موضع راهبردی است که باید آن را پس بگیریم، چراکه شاخه‌های فرعی رود اردن (الحاصبانی و الوزانی) و هم‌چنین سرچشمه‌های دریاچه حوله در آن قرار دارند.

دوباره تکرار می‌کنم: من با ورود ارتش لبنان با هر هویتی موافقم، به استثنای سعد حداد و سامی الشدیاق که مزدور اسرائیل هستند. هر لبنانی که آن مناطق را تحویل بگیرد، من به‌گرمی از او استقبال می‌کنم. البته، ورود ارتش به جنوب کافی نیست بلکه باید حاکمیت لبنان را به دامور و صیدا و حد فاصل زهرانی و لیطانی گسترش دهیم. همچنین، باید حاکمیت لبنان را به منطقه شرقی از اشرفیه و کسروان و جبیل تا جونیه گسترش دهیم.