دِینِکُمْ فَلاَ تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ الْیوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الإِسْلام دِینًا.»[11]

این آیه به مسمانان اجازه می‌دهد که با غیرمسلمانان تعامل و ارتباط نزدیک داشته باشند، چراکه شخصیت اسلامی به کمال رسیده بود و دیگر بیم ذوب شدن آن در دیگر شخصیت‌های فرهنگی و تمدنی وجود نداشت.

روشن است که در عصر حاضر که اسلام ریشه‌ای عمیق پیدا کرده است، قطعاً هیچ بیمی درباره آن وجود ندارد و آن‌گونه که در حدیث آمده است: «مؤمن همچون کوهی استوار است که تندبادها نمی‌توانند آن را به لرزه درآورند.»

اگر به تاریخ منطقه بازگردیم، می‌بینیم که مسیحیت در آن حضوری دیرینه داشته است. در عصر مأمون، خلیفه عباسی، یازده هزار کلیسا در سرتاسر جهان اسلام ساخته شد. بنابراین، هیچ توجیهی برای این سخن پی‌یر جمیل وجود ندارد جز اینکه مسئله منافع شخصی در میان است و او تلاش می‌کند که بر مناطق و مراکز نفوذ و امکانات اقتصادی تسلط یابد.

جبهه لبنان یا به طور مشخص پی یر جمیل می گوید که مسلمانان حرفی برای گفتن ندارند، مگر پس از رایزنی با برخی دولت های عربی یا رهبران مقاومت فلسطین.

این‌ها اتهاماتی است که هیچ سندی ندارد و آقای پی‌یر جمیل از همه آگاه‌تر است که این مطالب درست نیست. این سخنان برای کشمکش و مناقشه‌های داغ، گفته می‌شود. عکس آن را نیز رهبران مسلمان می‌گویند. اما من نه سران احزاب راست‌گرا و نه سران احزاب چپ‌گرا را به آنچه آقای پی‌یر جمیل می‌گوید، متهم نمی‌کنم. در اوضاع و احوالی که میهن محنت‌زده است، از همه انتظار می‌رود که از خودمحوری دوری کنند و بر گرد میهن جمع شوند، پیش از آنکه به‌کلی نابود شود.

در حال حاضر جنوب سخت نیازمند اقدامی عملی است. «جنبش محرومان» یا «سازمان أمل» به کجا رسیده است؟

جنبش محرومان یا به عبارت درست‌تر «سازمان أمل» موجود است و فعالیت می‌کند. تشکیلات نظامی آن به سبب مقابله با حضور کماندوهای اسرائیلی در خاک لبنان شکل گرفت. این مصیبت گریبانگیر جنوب است و جز مردم جنوب این درد را درک نمی‌کنند. کماندوی اسرائیلی از جنوب وارد عمق خاک لبنان می‌شود و هرکه را می‌خواهد به اسیری می‌گیرد و هرچند خانه‌ای را که بتواند ویران می‌کند. از اینجا بود که ایده «سازمان أمل» برای مبارزه با این واقعیت ننگ‌آور در جنوب شکل گرفت. بنابراین، تشکیلات ما در خاموشی فعالیت می‌کند، زیرا همه می‌دانیم که کشور نیازمند دستان بااخلاصی است که بدون سوداگری با فعالیت سیاسی یا نظامی، خدمت کنند.

راه حل به نظر شما چیست؟

باید به توانمندی‌ها و شایستگی‌ها میدان داد. بهترین راه‌حل برای پیشگیری از این بیم‌ها و نگرانی‌ها این است که حق افراد توانمند و شایسته داده شود، وگرنه