محرومیت و فقر و بی‌توجهی چه می‌توانستم انجام دهم؟ در وضعیتی که هیچ امکاناتی برای دفاع و بازدارندگی وجود ندارد، چه می‌توان کرد؟ روی هوا حرف زدن بسیار آسان است.

اینکه می‌گویم اگر مشت آهنین داشتم، از آن روست که حوادث اخیر لبنان به نظر من توطئه‌ای بین‌المللی بود که حداقل هدف آن -?که تحقق نیز یافت?- غافل کردن لبنان و مقاومت فلسطین از سرنوشت برنامه‌ریزی شده برای آن دو است؛ آن هم در حساس‌ترین و خطیرترین اوضاع از سال 1948 تاکنون. امّا حداکثر هدف آن، تضعیف مقاومت و نابودی لبنان و اغوا کردن تدریجی سوریه و تغییر معادلات قدرت در منطقه است. از این ‌رو، تلاش برای بحرانی کردن اوضاع، هرچند واکنشی عاطفی به تجاوزها باشد، جایز نیست. بنابراین، پاسخ من به گروه اوّل این است که امکانات برای جنجال و تنش‌زایی فراهم است، ولی چنین کاری جایز نیست. از سوی دیگر، امکانات پیروزی بدون تنش‌زایی، یعنی قرار دادن هرچیز در جای خود و متوقف کردن جنگ با توسل به زور و بدون گسترش دامن? آن نیز فراهم نیست.

پاسخ کسانی را هم که به تأسیس سازمان امل انتقاد می‌کنند در کنفرانس خبری دادم و گفتم گذشت زمان نشان می‌دهد که اعضای این سازمان ساده و بی‌ریا، در عمل فدائیان لبنان و قهرمانان مرزها هستند، نه «شبه‌نظامیان» خیابان‌ها. دلیل این امر نیز این است که پادگان ساد? این سازمان دو بار مورد تجاوز اسرائیل قرار گرفته است، در حالی که به دیگر پادگان‌های علنی موجود در کشور هیچ گزندی نمی‌رسد. من در آن کنفرانس خبری از هم? یاوه‌گویان خواستم اگر یک تن از این جوانان را در یکی از درگیری‌های داخلی لبنان دیده‌اند، معرفی کنند. علاوه بر آنکه زمین? آموزش و تمرین، بدون هیچ‌گونه تبعیضی، برای هم? هم‌وطنان فراهم است. امّا پاسخ کوبند? اینان را گذشت زمان می‌دهد. دوست دارم در اینجا به این نکته اشاره کنم که در درگیری‌هایی که در مناطق شیعه‌نشین در حوم? بیروت رخ داد، من حتی یک فرد مسلح از عشایر شیعه فرانخواندم، با وجود آنکه مسئل? انتقام‌جویی از نظر آنان بسیار مهم است.

شما در کنفرانس خبری اخیر خود دعوت به آشتی ملی کردید. شما چطور خواستار آشتی میان سیاستمداران هستید، در حالی که میزان مسئولیت هم? آنان را در آنچه رخ داد و در وضعیتی که به آن رسیدیم، می دانید؟

تعبیر آشتی ملی را من دربار? مبانی تحصن به کار بردم و در هر دو موضع (کنفرانس خبری و تحصن) علت آن را به طور مفصل توضیح دادم. ما با دعوت به آشتی به دنبال دو چیز هستیم: مورد اوّل که باید به‌سرعت تحقق یابد، خاموش کردن آتش جنگ است، زیرا فکر کردن زیر فشار گلوله ممکن نیست و گفت‌وگو در فضای پر از تنش بعید است که نتیجه دهد و به هدف مطلوب برسد. مسئل? اساسی حل مشکل است، زیرا عامل اصلی این حوادث توافق نداشتن لبنانیان بر سر مسائل اساسی است، از بحث عدالت و فراهم کردن فرصت‌های برابر گرفته تا اوضاع اقتصادی و موضع لبنان در قبال مسائل جهان عرب و روابط لبنان و فلسطین و غیره. درحقیقت، پرهیز از ورود به این قضایا باعث پیدایش این فضای پر از محرومیت شده است. مفهوم آشتی این است که لبنانیان پس از آنکه از