موضوع: مقاله- پدیده‌ای به نام موسی صدر

مناسبت: پس از نشست امام صدر با اندیشمندان و فرهیختگان و اعلام مبانی جنبش محرومان.

متن‌

فاطمه ناعوره السردوک، نویسنده مجله الأسبوع العربی، مقاله‌ای درباره پدیده امام صدر نوشت. در این مقاله آمده است:

غریبانی در سرزمینشان…

غریبانی در وطنشان…

غذای آنان اشک و غم و اندوه است؛ آب چشمه‌هایشان را نداری و خرابی می‌نوشد…

قوت آنان بی‌عدالتی و تنگ‌دستی است. سرزمین پاک آنان و محصول توتونشان در دست دلالان و در جیب صاحب‌نفوذان است.

بزرگ و کوچک

پیر و جوان

زن و مرد

نادان و دانا

همه و همه، با بیچارگی خویشاوندند: خویشانی دردکشیده.

همه آنان با ترس و نگرانی و وحشت یار و همراه‌اند: همراهانی ستم‌دیده.

ناامیدی… ناامیدی و دیگر هیچ. هنگامی که در بستر شب‌های طولانی خود، پلک‌ها را روی هم می‌گذارند، تنها ناامیدی است که به آنان پناه می‌دهد. تنها ملحفه ناامیدی است که بردبارانه بر سر می‌کشند، با این آرزو که از تاریکی میدان النجمه، جایی که پارلمان قرار دارد، پرتو اصلاحی بر اوضاع آنان بتابد. می‌گویند نمایندگان این مجلس نماینده همه طبقات ملت هستند و نه فقط نماینده مرفهان و شکم‌سیران و نازپروردگان؛ نمایندگان کل لبنان هستند و نه فقط برخی از مناطق و بخش‌های آن.

در سی سالی که گذشت، یک نسل رفت و نسل جدیدی آمد، ولی همه‌چیز به حال خود باقی ماند و این شعار سبب شد:

محرومیت حکم‌فرما باشد،

سستی و وادادگی چیره باشد،

توطئه‌چینی پیوسته در جریان باشد،

سکوت فراگیر باشد،

و خواری و سرافکندگی و شرمساری یگانه سخنگوی فاجعه باشد.

و آنان هم که سخن می‌گفتند، از فدا کردن دم می‌زدند؛ فدا کردنِ حتی آخرین رمق از جان محرومان؛

آنان که سخن می‌گفتند، مدعی اصلاح و صلاح و صلح و دیگر واژه‌های هم‌ریشه از این دست بودند؛

آنان که سخن می‌گفتند، از موافق و مخالف، به تغییر و تحول و نوسازی دعوت می‌کردند؛

و همه آنان در فنون سیاست اهل شعار بودند… و در بازار بهره‌کشی از بندگان کارآزموده.

چاره‌ای نبود جز اینکه آتشفشان وجدان منفجر