سرزمین‌مان را با وضوحی بیشتر در برابرمان ترسیم می‌کند و سپس، ما را بر آن می‌دارد که با مقایسه‌ای میان آن‌ها و با نقد خویش، در برابر وضعیت کنونی به مبارزه برخیزیم تا هرچه زودتر به مرحله ساختن آینده‌ای بهتر برسیم.

در حال حاضر، اعیاد به شکلی کاملاً متفاوت به میان ما می‌آیند: اینجا لبخند است و چراغانی و هدیه گرفتن و شب‌زنده‌داری و گرمی و صفا و آنجا درد است و موشک و بمباران و بی‌خوابی و نگرانی و گرسنگی و سرما و خواری.

اگر این وضعیت را اصلاح نکنیم، آینده‌ای که از امروز متولد می‌شود، بسیار تاریک است. آیا می‌توان از این‌ها و آن‌ها، عواطف و باورها و مواضع مشترک و یک‌پارچه انتظار داشت؟

عید میلاد در اینجا دل‌ها و چهره‌ها و خیابان‌ها را غرق شادی و برکت می‌کند و نغمه صلح، جان‌ها را از محبت و مسئولیت‌پذیری می‌آکند، ولی در سرزمین صلح و آشتی، کینه‌توزی به حد انفجار می‌رسد و برای جنگ بر ضد بخش جنوبی کشور ارزشمندمان و بر ضد همه امت، توطئه‌چینی می‌شود و جانشین مسیح در حال روزه‌داری به مرگ نزدیک می‌شود.

هم‌وطنان،

برایم گران است که خوشی شما را تیره کنم و شادی‌تان را در این فرصت کم‌نظیرِ هم‌زمانی اعیاد از بین ببرم، ولی وجدان، حس مسئولیت، ناله‌ها و اعتراضات، نگرانی از سرنوشت میهن و فریاد حق‌طلبانه‌ای که در گذر زمان، مسیح از هیکل و قدس، و محمد از کعبه، وقتی بت‌ها را ویران می‌ساخت و علی(ع)، آن گاه که از انسان بی‌دردی که همچون چارپایان تنها دغدغه‌اش علفش است، سخن می‌گفت، سر داده‌اند؛ این فریاد مرا نگران می‌کند و شادی را از دل من برمی‌کند و آینده را مبهم و تار می‌سازد و نسل‌های آینده را به درخواست کمک وامی‌دارد. این امانت سنگین، امانت میهن، بر دوش همه ما سنگینی می‌کند. پس ای صاحبان اعیاد و ای انسان‌های وفادار، پیش به سوی اتحاد و انصاف‌پیشگی و اصلاح وضعیت کنونی و ساختن آینده.