نمی‌دهند و حداکثر ظرفیتی که می‌توانند برای مدیر کل‌های شیعه تعیین کنند، نُه نفر است.

مهم این است که راه رسیدن به این مراکز و پست‌ها را بشناسیم. برادران عزیز، سرمایه ما در کنار تلاش ما و میراث ما، جوانان نخبه و تحصیل‌کرده‌ای هستند که می‌بینید در رشته‌های مشخص درس می‌خوانند و تخصص می‌گیرند و سپس بازمی‌گردند تا روی پای خود بایستند. اما وقتی آرمان‌ها و آرزوهای آنان بر باد می‌رود و می‌فهمند که راهی برای رسیدن به مراکز و مشاغل ندارند، جز اینکه فلان یا بهمان از آنان خشنود باشند، تخصص آنان عملاً از بین می‌رود. در انتصاب‌های اخیر تخصص‌ها را نادیده گرفتند. البته، منظور ما این نیست که کسانی که سر کار آمد‌ه‌اند، اخلاص ندارند. آنان نیز فرزندان ما هستند و ما به آنان افتخار و دستمان را به سوی آنان دراز می‌کنیم و در هر مشکلی که بر سر راه آنان باشد، یاری‌شان می‌کنیم. با این حال، ما به نحوه تعیین افراد اعتراض داریم.

برادران، این مسائل نباید به ایستایی و جمود ما بینجامد. ما می‌خواهیم این صفحه از تاریخ را ورق زنیم.

درمورد رفتار مسئولان با ما، به آنان می‌گوییم: ما به این راحتی تسلیم یا راضی نخواهیم شد. ما روش مطالبه را تجربه کرده‌ایم؛ راه مطالعه و بررسی را پیموده‌ایم؛ سخنرانی کردن را آزموده‌ایم، ولی سودی نبرده‌ایم. از این رو، باید از ابزار دیگری استفاده کنیم که مسئولان لبنان آن را بفهمند. گویا انسانی که با نرمی و آرامش و با اصرار و ابرام، مطالبات خود را مطرح می‌کند، جواب نمی‌گیرد، ولی کسی که با تندی و خشونت پیش می‌رود و راه‌ها را می‌بندد و کارهایی از این قبیل می‌کند، کار خود را پیش می‌برد.

وقتی مجلس جنوب را تأسیس کردند، از من خواستند که ریاست آن را برعهده گیرم و به من گفتند که سی میلیون لیره در اختیار من قرار می‌دهند. به آنان گفتم: این اشتباه بزرگی است، زیرا من متخصص نیستم، نه در مدیریت و نه در امور مالی. مسئولیت من اجتماعی و تربیتی و دینی است، نه مدیریتی. اگر کسی در کاری که شایستگی آن را ندارد، مسئولیتی برعهده گیرد، شکست خواهد خورد و کشور را نیز به شکست خواهد کشاند. خواسته ما این نیست.

برادران عزیز، ما با هیچ‌کس دشمنی نداریم و نمی‌خواهیم با فعالیت‌ها و حرکت‌های خود به کسی زیانی برسانیم. ما تنها خیر و صلاح فرقه خود را می‌خواهیم. نمی‌خواهیم اوضاع به همین شکل باقی بماند، و در این راه، از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنیم. ما بر این باوریم که اگر وضع کشور به همین حالت ادامه یابد، کشور در آستانه ویرانی و نابودی قرار می‌گیرد و ما می‌خواهیم از نابودی آن جلوگیری کنیم و در برابر بی‌توجهی‌ها بایستیم. ما در این راه از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کنیم.

در این میدان، هیچ راه‌حل میانه‌ای وجود ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند تماشاگر باشد. این میدانْ میدان حق و باطل است و آنان که برای رسیدن به خواسته‌های خود حرکتی نکنند و سخنی نگویند، مانند کسانی هستند که امام حسین و امام علی(ع) را تنها گذاشتند.