فشار را آغاز کرده‌ام، مورد مشخصی را قصد نکرده و فشارم را متوجه شخص خاصی، شیعه یا غیرشیعه، نکرده‌ام. من خودم را پیگیر حقوق برخی از افراد این کشور می‌دانم.

اگر خودتان را ناگزیر به ورود به سیاست، مثلاً از راه انتخابات پارلمانی، بدانید، آیا دست به چنین اقدامی می‌زنید؟

این‌طور نیست که مصلحت حتماً چنین چیزی را اقتضا کند. مصلحت معمولاً اقتضا می‌کند که پست‌ها به افراد متخصص داده شود و من در امور اداری و در سیاست متخصص نیستم.

بالاترین حد فشارهای شما برای رسیدن به اهدافتان چیست؟

نمی‌توانم حد آن را مشخص کنم، ولی مطمئنم که تا محقق شدن اهداف، زمان زیادی طول نخواهد کشید. من به راه خود ادامه می‌دهم و هیچ فرصتی از شب یا روز را از دست نمی‌دهم.

ماجرای بیمارستان اختصاصی شیعیان چیست؟ می‌گویند شما می‌خواستید آن را در بیروت بسازید، ولی خانواده خلیل اصرار دارند که این بیمارستان در صور ساخته شود. آیا روابط شما با ایران، از یک سو، و با کاخ ریاست‌جمهوری، از سوی دیگر، تأثیری بر این مسئله داشته است؟

این مسئله در روزنامه‌ها برخلاف واقع منتشر شد. خلاصه ماجرا این است که ما طرح ساخت بیمارستان را تصویب کردیم و راه‌حل‌هایی برای آن ارائه کردیم. برای اجرای این طرح، پیمان‌کاری از شوروی پذیرفته شد، زیرا پیشنهادی که او مطرح کرده بود، بهترین پیشنهاد بود. در هر حال، من مأمور مطالعه و بررسی این طرح شدم. سپس، دولت ایران اعلام کرد که آماده سرمایه‌گذاری برای این طرح است، ولی در پی تحولات سیاسی و غیرسیاسی دریافتیم که تمایلی برای سرمایه‌گذاری وجود ندارد و طبیعی است که ما از هیچ دولتی در دنیا هیچ توقعی نداریم. پس از آن، ابهاماتی پیش آمد که دوست ندارم به آن‌ها اشاره کنم. این ابهامات سبب شد که کمک‌های ایران متوقف شود. ولی ما بیکار نخواهیم نشست و منتظر کمک‌های ناممکن نخواهیم ماند، بلکه به دنبال منابع تازه‌ای برای سرمایه‌گذاری در این طرح هستیم. در این زمینه موفقیت‌هایی نیز به دست آورده‌ایم و پس از کامل شدن مطالعات، ساخت بیمارستان را آغاز خواهیم کرد. اگر هم از جایی کمک نرسد، من سجاده و فرش و دفتر خود را به زمین بئر حسن خواهم برد و در آنجا مشغول نماز خواهم شد و به گردآوری کمک‌ها خواهم پرداخت.

اما مسئله انتقال بیمارستان از بیروت به صور، بهانه‌ای سیاسی است و پذیرفتنی نیست و در روابط ما با هیچ‌کس تأثیرگذار نخواهد بود.

رابطه شما با کاخ ریاست‌جمهوری چگونه است؟

طبیعتاً، حرکتی که آن را رهبری می‌کنم، برای مسئولان خوشایند نیست. از این رو، من چهار ماه است که با رئیس‌جمهور دیدار نکرده‌ام و قصد ندارم که به این زودی با ایشان ملاقات کنم.

حتی اگر کاخ ریاست‌جمهوری درخواست ملاقات دهد؟

حتی اگر کاخ درخواست دهد… مگر اینکه مطالبات برآورده شود. اگر من احساس کنم که درمورد اجرای