آن سخن گفت و بر قانا الجلیل گذشت. همه کسانی که انجیل را می‌خوانند و عده‌شان در جهان به صدها میلیون نفر می‌رسد، از ماجرای عروسی قانا الجلیل در جنوب مطلع‌اند که به لبنان شکوهی مسیحی و جهانی بخشید.

جنوب با توتون خود سالانه بیش از 345 میلیون لیره به درآمد ملی می‌افزاید و این غیر از سودهایی است که دایره دخانیات می‌برد. بگذریم از ارزش گردشگری جنوب.»

خانه‌ای بدون سقف

امام پرسید: «چرا دولت در خصوص مطالبات و مشکلات جنوب کوتاهی می‌کند و به اوضاع آن توجه جدی ندارد و آن را چون لقمه‌ای گوارا در کام دشمن صهیونیستی رها کرده است؛ دشمنی که کودکان و خاک جنوب را تهدید می‌کند. لبنان چه خدمتی به جنوب کرده است؟ آیا از آن دفاع می‌کند؟» امام گفت: «اولین وظیفه دولت دفاع است. انسان زمانی که در جنگل زندگی می‌کرد، در یک دست ابزار شکار و کشاورزی داشت و در دست دیگر ابزار دفاع. نیروهای او بین تولید و دفاع تقسیم می‌شد. پس از آن طومارِ غربت و ماجراجویی و زندگی ابتدایی در هم پیچیده شد و انسان به دنیای متمدن پا گذاشت. نخستین شرط شهروندی این است که از او دفاع شود. آیا از شهروند جنوبی دفاع می‌شود؟ ای مردم هرچه می‌خواهید بگویید. من همین امروز، چند ساعت قبل در دورترین نقطه جنوب بودم و از صور تا بنت‌جبیل و شقرا و عدیسه و دیر میماس و نبطیه و صیدا رفتم. هیچ دفاعی از جنوب صورت نمی‌گیرد. نه ارتش هست نه مرکزی برای دفاع، به جز گشتی‌های ساده. نگویید ارتش گوش به زنگ است و تجربه دارد. من این مناطق را می‌شناسم و هیچ علتی برای بی‌دفاع رها کردن آن‌ها وجود ندارد. در مسجد عدیسه صحبت می‌کردم و پاسگاه‌های اسرائیلی در چندمتری ما بود. احساس کردم سخنان من شنیده ‌می‌شود، ولی بر خودم نپسندیدم که احساس کنم در خانه‌ای بی‌سقف زندگی می‌کنم. سخنانم را قطع نکردم و هرچه خواستم گفتم. گویا در قلعه‌ای مستحکم ایستاده‌ام و بر خود نپسندیدم که بگویند از خشم دشمن و هجوم او می‌ترسد. از این رو، هرآنچه می‌خواستم گفتم، ولی آیا این است عطای حکومت و دولت لبنان در حق جنوب؟ شهروند جنوب احساس نمی‌کند که در کشور خود حمایت می‌شود یا صاحب عزت است؛ شب و روز دستخوش تجاوز اسرائیل و خواری و تحقیر است. نگویید این بر عهده خود شهروند جنوبی است، چون او خود خواسته است که چنین باشد. این عذر بدتر از گناه است، چراکه او هیچ دخالت و هیچ مسئولیتی ندارد. او هیچ نقشی ندارد.

ما نمی‌گوییم لبنان در حال حاضر می‌تواند مدتی طولانی به دفاع بپردازد. در سال 1947 که تجزیه فلسطین صورت گرفت و دولت اسرائیل پایه‌گذاری شد، همه هم‌وطنان دیدند که اسرائیلیان در مرز لبنان در حال ساختن شهرک‌های مستحکم و دژبندی‌‌شده‌ای هستند که خودشان آن‌ها را کیبوتز می‌نامند. آیا هیچ تردیدی وجود دارد که این شهرک‌ها برای اهداف دفاعی یا جنگی ساخته شده است؟ از سال 1948 تا امروز ما چه کرده‌ایم؟ ما تنها اقدامات آنان را تماشا کردیم و دولت نیز در کنار ما به تماشای آنچه می‌کنند، ایستاد و زمانی طولانی را از دست دادیم، بدون آنکه مسلح شویم. با وجود آنکه منطقه از نظر جغرافیایی طوری است که می‌توان آن را به آسانی برای دفاع مجهز و آماده کرد، مسلح