کرده است تا از این راه، جنگ روانی و مادی بر ضد جنوب لبنان به راه بیندازد. متأسفانه، وقتی سراغ طرف لبنانی مرز می‌رویم، با کوتاهی پشت کوتاهی و بی‌اعتنایی پشت بی‌اعتنایی روبه‌رو می‌شویم، به‌گونه‌ای که هر ناظری به نگرانی و تردید می‌افتد. ساخت روستاها به ذوق و امکانات خود روستاییان سپرده شده و دفاع از مردم و سرزمین به دشمنی که رحم ندارد، واگذار شده است، و امور اداری و اجتماعی به کشمکش‌های محلی و دسته‌بندی‌های روستایی. درمورد طرح‌های توسعه و بودجه نیز قول و وعده و ادعا بسیار است، اما از عمل خبری نیست. کوتاهی در دفاع از امنیت و کرامت شهروندان نیز کمتر از کوتاهی در دفاع از خود کشور نیست.

اگر بگویم در جنوب از عصر به بعد از دولت خبری نیست، سخن گزافی نگفته‌ام، هرچند که در صبح هم خبری از آن ندیده‌ایم.

مجلس جنوب در نتیجه فشار اعتصاب سال 1970 میلادی که فراخوان آن را من دادم، تأسیس شد، ولی نتیجه این شد که مجلس جنوب جانشین وزارتخانه‌ها شد و افزون بر آن، سیاست‌مداران برای تأمین منافع سیاسی خود، از آن سوءاستفاده کردند. مجلس جنوب حدود 25 میلیون لیره برای پاره‌ای از طرح‌ها هزینه کرد، امّا جنوب از 948 میلیون لیره که در بودجه عمومی برای رشد و توسعه به وزارتخانه‌های کار و دارایی و آموزش و پروش و کشاورزی اختصاص یافته بود، محروم شد. این نمونه برای روشن شدن محرومیت حاکم بر این منطقه کافی است، به‌ویژه آنکه می‌دانیم این منطقه به رسیدگی بیشتری نیاز دارد. وقتی از یک زن بیابان‌نشین پرسیدند که کدام‌یک از فرزندانت برایت عزیزتر است، گفت: آن‌که کوچک‌تر است تا وقتی که بزرگ شود؛ آن‌که غایب است تا وقتی که برگردد و آن‌که بیمار است تا وقتی که شفا یابد.

شاید تعجب نکنید اگر بگویم من هر صبح جمعه که برای نماز جمعه و دیدار با مردم به جنوب می‌روم، با اهل خانه‌ام به نحوی وداع می‌کنم که به بازگشت خود اطمینان ندارم. نمی‌توانم خود را قانع کنم و باور کنم که من در داخل خاک کشورم در معرض خطر دشمن هستم. این فاجعه است و بدتر از آن اینکه گوش مسئولان نمی‌شنود و بلکه از صداهایی که شکوه می‌کنند و روزنامه‌هایی که در این باره می‌نویسند، ناراحت می‌شوند و به آن‌ها اتهامات گوناگونی می‌بندند. گویا می‌خواهند وجدان‌ها با سازشکاری آن‌ها همراهی کنند و ساکت بمانند تا اینکه فرصت از دست برود.

من نمی‌توانم در این فرصت کوتاه و در این جنب و جوشی که مشاهده می‌کنید، مشکلات موجود را در زمینه دفاع و کشت توتون و وضعیت آب و به‌ویژه، طرح لیطانی بر شمارم، ولی مطمئنم که برادرانم در کویت آنچه را در اینجا می‌گذرد، با اهتمام دنبال می‌کنند.

دیدگاه‌ها درباره آینده جنوب یا بخشی از آن در نقشه سیاسی خاورمیانه، نقشه‌ای که به سرعت تغییر می‌کند، متفاوت است، ولی آنچه مسلّم است، این است که برنامه‌های غیرعادی و احتمالات گوناگونی وجود دارد که ممکن است جنوب در این چارچوب دستخوش آن‌ها شود.

من تحلیلگر حوادث نیستم تا با مشاهده آن‌ها کشف کنم که وضع جنوب یا بخشی از آن در آینده چه خواهد شد، بلکه وظیفه خود می‌دانم که به‌رغم ناچیز بودن امکاناتی که در اختیار دارم، در ساختن آینده