فعالیت می‌کنند، برای شرافتمندان، فراهم آورند. ما دیگر توان صبر کردن نداریم. صبر ما تمام شده است.

همه می‌دانند که ما چقدر برای برقراری آرامش تلاش کردیم. هنگامی که کشور به مصیبت گرفتار بود، من از کشور فرار نکردم، بلکه همواره نخستین کسی بودم که در منطقه حاضر می‌شدم و در برابر مشکلات می‌ایستادم و به حل آن‌ها می‌پرداختم. وقتی یمونه را برف و بوران گرفته بود، من نخستین کسی بودم که واردِ آن شدم، در حالی که تا کمر در برف فرو رفته بودم. دیروز هم به یارین و عرقوب رفتم و از محل‌هایی که اسرائیل بمباران کرده بود، بازدید کردم. من در همه این صحنه‌ها حاضر بودم. ولی چه سودی داشت؟ می‌گویند: فردا نتیجه آن را می‌بینید. منظورشان کدام فرداست؟ این چه فردایی است که نمی‌آید؟

تصور کنید، به پاس احترام یک نفر انتصاب‌ها را به تأخیر انداختید، امّا اهتمام به اوضاع هزاران نفر باعث نمی‌شود که حکم انتصاب‌ها را صادر کنید. علت تأخیر در لیطانی چیست؟ چهارصد میلیون لیره هزینه کردید، ولی ما چیزی ندیدیم، ای حاکمان. و اخیراً نیز تصمیم گرفتید که آب لیطانی را به بیروت ببرید تا دیگر هیچ امیدی برای جنوب باقی نماند. چرا آب رودخانه بیروت و رودخانه ابراهیم را به بیروت هدایت نمی‌کنید؟ شما چرا ساکتید، ای شیعیان؟ چرا ساکت نشسته‌اید؟

ای حاکمان، ما را هرچه می‌خواهید، بنامید: چپ‌گرا یا راستگرا. علی(ع) و حسین(ع) به ما آموخته‌اند که این‌گونه باشیم. ما می‌خواهیم طومار گذشته را در هم بپیچیم. ما می‌خواهیم چنین کنیم، زیرا در چشمان شیعیان شجاعت و وفاداری برق می‌زند.

بیان محرومیت شیعیان نیاز به برهان و استدلال ندارد. دیروز هواپیماهای دولت منطقه رمل در برج‌البراجنه را بمباران کردند و یک جوان از منطقه شما که پشت میز خود در حال درس خواندن بود، کشته شد. دولت تا کنون مجوز بازسازی آن خانه را نیز نداده است. به کرنتینا و اوزاعی و برج‌البراجنه و برج‌حمود بروید: کدام سیاه‌پوستی در آفریقا در چنین محرومیتی زندگی می‌کند؟ ما بر چه چیز صبر کنیم؟

دروغ‌های رسانه‌ای دولت را ملاحظه کنید. می‌گوید: «در جنوب هیچ خبری نیست.» ما به جنوب رفتیم تا در مراسمی سخنرانی کنیم: سخنرانی در زیر شلیک توپخانه بر سر مردم برگزار شد. آنجا جز ویرانی و کشتار چه می‌توان دید؟ آیا رسانه‌ها عدالت را در نزد رسانه‌های دولتی جست‌جو می‌کنند؟ در رادیو گفتند: «امروز یکشنبه در بقاع برف می‌بارد» ولی شما با وجود آن آمدید. ما به اطلاع‌رسانی رسانه دولتی درباره وضعیت آب و هوا نیازی نداریم.

حاکمان می‌گویند که عالمان دین تنها باید نماز بخوانند. لازم نیست در امور دیگر دخالت کنند. آنان به ما نصیحت می‌کنند که برای آنان نماز بخوانیم و روزه بگیریم تا پایه‌های حکومت آنان به لرزه درنیاید، در حالی که خود از دین دور شده‌اند و از آن برای حفظ مقام و جایگاه خود سوءاستفاده می‌کنند.

فکر نکنید وقتی حاکمان با کمونیسم مبارزه می‌کنند، برای این است که با کفر و الحاد مخالف‌اند. آنان خود را نماینده و وکیل پروردگار می‌دانند و بیشتر از کافران کفر می‌ورزند. آنان تنها از ترس متزلزل شدن پست و مقام خود با کمونیسم مبارزه می‌کنند. آنان می‌خواهند که ما تسلیمشان باشیم. آنان از من تنها نماز و عبادت در مساجد و حج و قربانی کردن را می‌پذیرند. ما نباید از زوایای پنهان و کارساز نماز غافل