ندارد. در کشورهای گمنام آفریقایی، عده‌ای کارمند شیعه حضور دارند. البته، ما افتخار می‌کنیم که در کنار مردم رنج‌دیده باشیم. محرومیت این است. ما حق نداریم به مراکز رده‌بالای مدیریتی در دولت چشم داشته باشیم.

طرح رودخانه عاصی چه شد؟ طرح لبوه چه شد؟ چهارده سال پس از اختصاص بودجه، این دو طرح به کجا رسیده‌اند؟ دیروز در روزنامه النهار خواندم که از شمسطار تلگراف زده‌اند و گفته‌اند که ما آب نداریم. چرا؟ چون ما شیعه هستیم. ما، چون شیعه هستیم، از هر ستم‌دیده‌ای از هر فرقه‌ای که باشد و از هر منطقه عقب‌مانده‌ای در لبنان که باشد، دفاع می‌کنیم؛ از شهروندی که زیر فشار گرانی جان می‌دهد، دفاع می‌کنیم؛ از کشاورزی که دوازده ماه سختی می‌کشد و تنها بخشی از حقش به او داده می‌شود، دفاع می‌کنیم؛ از دانشجویی که با احساس سرگشتگی به آینده می‌نگرد، دفاع می‌کنیم.

ایمان ما چنین اقتضا می‌کند. حدیث شریف می‌گوید که اگر به امور انسان‌های رنج‌کشیده اهتمام نورزی، مؤمن نیستی. خداوند متعال فرموده است: «أَرَأَیْتَ الَّذِی یُکَذِّبُ بِالدِّینِ فَذَلِکَ الَّذِی یَدُعُّ الْیَتِیمَ وَلَا یَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْکِینِ.»(16)

ای حاکمان، توزیع بودجه چه شد؟ عدالت چه شد؟ محافظت از زندگی مردم چه شد؟ کرامت چه شد؟ عزت و سربلندی چه شد؟ برنامه‌ریزی چه شد؟ طرح‌های عمرانی چه شد؟ وحدت کلمه چه شد؟ مدرسه‌های فنی‌و‌حرفه‌ای چه شد؟ راه‌سازی چه شد؟ درمانگاه چه شد؟ امانتی که ملت بر دوش شما گذاشت، چه شد؟

کسی که بیشتر از همه حرف می‌زد، من بودم. همه را به آرامش دعوت کردم. هنوز بسیاری به خاطر دارند که من در فتنه ماه‌های مه و آوریل و سپتامبر 1973 زیر آتش گلوله وارد صحنه شدم. من به اندازه کافی مردم را به آرامش دعوت کرده‌ام و پس از این، دیگر ساکت نخواهم نشست. اگر شما هم ساکت بنشینید، از این پس من سکوت نخواهم کرد. [صدای تشویق پرشور و شلیک‌های شدید هوایی]

از گریه کردن خسته شده‌ایم. از اینکه دستشان را به شانه ما بزنند و بگویند: «احسنت»، خسته شده‌ایم. تا این حد نادان نیستیم که به این وضعیت و به تسلط آنان بر خویش راضی شویم. ما احمق نیستیم و حق خود را به‌طور کامل خواهیم گرفت. حق خود را بدون کم و کاست مطالبه می‌کنیم، نه تنها در زمینه استخدامی بلکه همه مطالبات بیست‌گانه‌ای که در سند گنجانده‌ایم. ما هیچ گزینه‌ای غیر از تحقق این مطالبات نمی‌پذیریم و آنان باید این مطالبات را برآورده کنند، وگرنه نباید هیچ انتظاری از ما داشته باشند. آنان هستند که با این برخورد سلبی خود، لبنان را ویران می‌کنند، نه ما. ما خواهان لبنانی شرافتمند و باکرامت هستیم و اگر کسی بخواهد لبنان را به زمان فئودالیسم و برده‌‌داری بازگرداند، ما در کمین او خواهیم نشست.

ما با شکل‌گیری آفریقای جنوبی دیگری مخالفیم. آنجا تبعیض نژادی حکم‌فرما بود و اینجا تبعیض و دسته‌بندی فرقه‌ای. ما با این شیوه مخالفیم. لبنان کشور انسان و انسانیت است؛ کشور زندگی باکرامت است؛ کشور فرصت‌های برابر است. آنان خواستار ویرانی کشورند. باید از میدان عقب‌نشینی کنند و زمینه را برای کسانی که کار و