کرد. در رأس این روحانیون شیخ موسی عزالدین و شیخ حسین الخطیب، رئیس دادگاه جعفری، قرار داشتند. این دادگاه تا زمان تشکیل مجلس اعلای شیعیان، نهاد رسمی شیعی به شمار می‌آمد. با پایان دوره ریاست‌جمهوری شارل حلو و آغاز دوره ریاست‌جمهوری سلیمان فرنجیه، کامل اسعد رئیس پارلمان شد. بدین‌ترتیب، این دو در برابر یکدیگر قرار گرفتند. امام صدر در رأس نهاد دینی شیعه و آقای اسعد بالاترین مسئول سیاسی شیعه در دولت که همچنان اختیارات داده‌شده به مجلس اعلای شیعیان را تهدیدی مستقیم برای آینده جایگاه خود می‌دید.

پس از جنگ اکتبر، امام صدر، همان‌گونه که همواره ما را غافل‌گیر کرده است، در تریبون مراسمی که در حداثا، در شهرستان بنت‌جبیل، به مناسبت فوت یکی از خاندان سویدان برگزار شده بود، اعتراض خود را به کوتاهی شدید دولت در قبال منطقه جنوب علنی کرد و از شیعیان خواست که اسلحه به دست بگیرند و گفت: «این روزها به دست گرفتن اسلحه مثل همراه داشتنِ قرآن واجب است.» از آن زمان بود که در محافل شیعی صحبت درباره «تصمیم نهایی» امام صدر برای مبارزه‌ای آشکار با حکومت و شخص کامل اسعد آغاز شد، و پیوسته خبرهایی با این محتوا به گوش می‌رسید.

امام صدر پایگاه مردمی خود را دوباره سامان‌دهی می‌کند و برای نبردی نفس‌گیر با دولت آماده می‌شود. امام بدین‌منظور در دو جهت حرکت کرد: اولاً، به سمت مقاومت فلسطین رفت و با یاسر عرفات و هانی الحسن و ابوزعیم دیدار کرد و با آنان از روابط مجلس اعلای شیعیان و انقلاب فلسطین در خاک جنوب کلیاتی را مطرح کرد. گفته می‌شود که دو طرف توافق کرده‌اند تا کمیته هماهنگ‌سازی برای پیگیری موضوعات مشترک ایجاد شود. همچنین، گفته می‌شود که سید موسی صدر امر مهمی را با مقاومت فلسطین در میان گذاشته است و مقاومت آن را نپذیرفته است.

ثانیاً، امام با عده‌ای از علمای جوان شیعه که با او در رقابت بودند و گرایش چپی داشتند، تماس گرفت و ضمن دیدار با آنان، تلاش کرد تا پل‌های ویران‌شده را بازسازی کند.

ناظران بر این عقیده‌اند که هدف امام صدر از پافشاری بر حرکت در این دو جهت، کاستن از فشار جبهه‌های مخالفی است که در چهار سال اخیر در برابر او ایستاده‌اند. امام به‌طور خاص تلاش کرد که جریان چپ را با خود در مبارزه بر ضد دولت همراه کند، چون می‌دانست که جریان چپ از مواضع مقاومت فلسطین تأثیرپذیر است و اگر هم چنین نباشد، حداقل این جریانِ مخالف را بی‌طرف ساخته است.

اکنون دو ماه است که امام صدر در همه مراسمی که در جنوب برگزار می‌شود، شرکت می‌کند و مردم را به رویارویی با دولت برای احقاق حقوق شیعیان فرامی‌خواند. از زمانی که این اقدام جدید امام آغاز شده است، نماز جمعه‌ای که معمولاً به امامت وی در مسجد صور اقامه می‌شود، موعد کسانی شده است که جریان اختلافات را پیگیری می‌کنند تا از حقایق تازه‌ای که امام برملا می‌کند، آگاه شوند. همچنین، افزایش سفرهای امام صدر به روستاهای شیعه، ‌از ساحل جبل‌عامل گرفته تا ساحل زهرانی و صور و شهرستان نبطیه و بلندی‌های شیعه‌نشین در بنت‌جبیل و حومه آن و روستاهای پیرامون دارالطیبه، مرکز خاندان اسعد، توجه ناظران را بیشتر جلب