گام به گام با امام موسی صدر جلد 11
جلد:
11
صفحه:
26
ایمان به رسالات خداوندی
سخنرانی امام موسی صدر در کلاس اعضای ارشد جنبش أمل که به صورت هفتگی برگزار می شد. این سخنرانی در کتاب الإمام موسی الصدر الرجل الموقف القضیة (1993، مکتب صادر، بیروت ، ص 528) به چاپ رسیده است .
( بسمالله الرحمن الرحیم )
درباره شناخت اسلام صحبت میکردیم و ایمان به خدا و ملائکه خدا. طبیعتاً مفهوم ملائکه را آنگونه که از قرآن میفهمیم، مطرح کردیم و به این نتیجه رسیدیم که ایمان به ملائکه خداوند همان حضور الهی و اثرگذاریِ الهی بر تحولات و حوادث و خلقت است یا همان که قیّومیت خدا نامیده شده است. بنابراین، پروردگار ما مانند ساختمانسازی نیست که بسازد و رها کند، بلکه او در فعلِ دائم است و در خلقِ دائم و ابداعِ دائم. هر حادثه، کوچک و بزرگ، در این جهان هستی مخلوق خدا و موضع افاضه خداوند است، هرچند سلسله علل و معلول را هم میپذیریم.
یکی از باورهای قرآنی، ایمان به کتابها و پیامبران الهی است. قرآن کریم بسیار میکو��د تا در کنار نام پیامبران گذشته درنگ کند. قرآن تأکید دارد که اعتقاد به حضرت محمد(ص) بهتنهایی بسنده نیست. مسلمان، همچنین، باید به همه پیامبران پیشین ایمان داشته باشد: « ﴿ آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَیْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ کُلٌّ آمَنَ بِاللهِ وَمَلآئِکَتِهِ وَکُتُبِهِ وَرُسُلِهِ ﴾ .»[35] این معنا با عبارات دیگری هم آمده است: « ﴿ لاَ نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَد مِّن رُّسُلِهِ ﴾ .»[36] در برخی آیات دیگر، بهخصوص در سوره انبیا، تصریح شده است که هر پیامبری پیامبران پیش از خود را تصدیق میکند و به آمدن پیامبران بعدی بشارت میدهد.
برآیند این آموزه کوششی است برای ایجاد جبههای از پیامبران و مؤمنان که از ابتدای آفرینش آغاز میشود و تا پایان هستی ادامه مییابد؛ کوششی که در پی پیوند دادن مبارزه امروز ما با مبارزه انسانهای گذشته است و در پی آن است که میان دعوتِ گذشته و حالِ پیامبران پیوندی ناگسستنی به وجود آورد. این روش را قرآن و اسلام در همه امور همواره به کار بستهاند. حتی هنگامی که از مجاهدت و شهادت امام حسین(ع) یاد میکنیم، در زیارت مخصوص او، چنین میگوییم: «السَّلامُ عَلَیکَ یا وارِثَ آدَمَ صَفوَةِ اللهِ، السَّلامُ عَلَیکَ یا وارِثَ نوح نَبِیِّ اللهِ...» تا ابراهیم و اسماعیل و موسی و عیسی و محمد(ص). امام حسین را وارث این خط نورانی میشماریم؛ خطی که از آغاز هستی شروع شده است، یعنی همان رسالت الهی که از آغاز بوده است.
این تلاش در رسالت پیامبران و کتابهای آسمانی و جانشینان پیامبران بهوضوح دیده میشود. هدف از این تلاش قرار دادن انسانها در یک مسیرِ بههمپیوسته و مداوم است تا هیچ انسانی، در هیچ زمان و مکانی، خود را غریب و تنها نیابد، بلکه خود را با کاروان هستی همراه ببیند و به درستی راهی که برگزیده است، یقین حاصل کند.
خاستگاه حقیقی این امر آن است که نبوتها و رسالتها یکی هستند. خدا یکی است. انسان یکی
[35]. «پیامبر، خود به آنچه از جانب پروردگارش به او نازل شده ایمان دارد. و همه مؤمنان به خدا و فرشتگانش و کتابهایش و پیامبرانش ایمان دارند.» (بقره، 285)
[36]. «میان هیچیک از پیامبرانش فرقی نمینهیم.» (بقره، 285)