اسلام شعله‌ور شد و جنبش‌های خونین و سهمگینی به راه افتاد. در سال ۷۷ مترف بن مغیرة بن شعبه بر ضد حجاج قیام کرد؛ در سال ۸۱ عبدالرحمن بن محمد اشعث و در سال ۱۲۱ نیز زید بن علی بن حسین قیام کردند تا اینکه نوبت به قیام بنی‌عباس رسید که بنی‌امیه را ریشه‌کن کردند. نکته مهم این است که شعار همه این انقلاب‌ها «یا لثارات الحسین» بود.

خلاصه سخن اینکه شهادت، مسئولیتی اصیل برای رهبران و برای امام که در اصطلاح شرعی سرور رهبران به شمار می‌آید. بنابراین، قیام امام حسین باید بررسی شود و در یازده جلسه آینده مورد بررسی قرار خواهد گرفت. این جنگ مکتبی، جزئی از کل، و حلقه پیوند آینده به گذشته است که در روند طبیعی خود رخ داد و به موفقیت رسید.
بدین‌ترتیب درمی‌یابیم که ارتباط روشنی بین مفهوم اصیل واژه «امام» و واژه «شهادت» وجود دارد. این ارتباط در عنوان سخنرانی ما، «عاشورا» جلوه‌گر شده است. به این نتیجه می‌رسیم که کسانی که می‌خواهند در این مسیر گام بردارند، باید برای بر دوش گرفتن چنین مسئولیت‌هایی آمادگی داشته باشند.

همان‌گونه که گفتیم، استمرار داشتن عاشورا در تاریخ، برای آن است که به این موضوع همچون یک رویداد و داستان تاریخی نگاه نکنیم، بلکه عاشورا هر سال تکرار می‌شود و کیفیت و شکل بزرگداشت عاشورا ابعاد ملی و بشری و هنری دارد و به شیوه‌های گوناگون به آن پرداخته می‌شود: برخی با شعر، برخی با نثر، برخی با برگزاری مراسم، برخی با تعزیه یا دیگر شیوه‌های تکامل یافته. هدف همه این‌ها آن است که این صحنه و نگاره در برابر چشمان انسان باقی بماند تا به او در نبرد با شر کمک کند و تا انسان این دو سخن پیامبر را درباره حسین بفهمد: اول اینکه پیامبر درباره او فرمود: «حسین چراغ هدایت(چراغی که به راه روشنایی می‌بخشد تا انسان‌ها هدایت شوند) و کشتی نجات است.»
جمله دوم: «حسین از من است و من از حسین هستم.» اینکه حسین از پیامبر است روشن است چون فرزند اوست ولی اینکه پیامبر از حسین است، بر اساس نقش عاشورا در تاریخ است، زیرا اسلامی که برای آزادسازی انسان آمده بود، خود به غل و زنجیری در دست مردمان فرصت‌طلب تبدیل شد. اسلام به رهبری امام حسین دوباره در شکل حقیقی خود یعنی آزادمنشی و آزادی‌بخشی به فرودست‌شدگان متولد شد. از این روست که پیامبر می‌فرماید: «من از حسین هستم.»
خواهش می‌کنم عذر مرا در تأخیر و خلاصه‌گویی بپذیرید.
والسلام علیکم ورحمة‌الله

[۱]. «کسانی را که در راه خدا کشته شده‌اند، مرده مرده مپندار.» (آل عمران، ۱۶۹)
[۲]. «بلکه زنده ‏اند که نزد پروردگارشان روزی داده می‌‏شوند.» (آل عمران، ۱۶۹)
[۳]. از فضیلتی که خدا نصیبشان کرده است، شادمان‌اند. به آن‌ها که در پی شان هستند و هنوز به آن‌ها نپیوسته‌اند، بشارت می‌دهند.» (آل عمران، ۱۷۰)