موضوع: گفت‌وگوی مطبوعاتی – فضای عمومی در جهان عرب اطمینان‌بخش نیست

مکان و تاریخ: امان

مناسبت: سفر امام موسی صدر به دمشق و امان و دیدار با ملک حسین و بحث درباره اوضاع لبنان و کشورهای عربی

منابع: روزنامه الدستور اردن، 25/4/1978؛ روزنامه النهار، 26/4/1978؛ روزنامه الأنوار، 26/4/1978

اغراق آمیز نیست اگر بگوییم امام موسی صدر مردی با جایگاهی والا در لبنان در هر دو سطح سیاسی و دینی است. او بهترین کسی است که می تواند درباره اوضاع لبنان و حوادث آن سخن بگوید.

امام صدر در گفت‌وگویی اختصاصی با روزنامه الدستور گفت که به آینده روابط لبنانی- فلسطینی و به امکان دستیابی به وفاق ملی در لبنان در زمانی نزدیک خوش‌بین است، ولی به عقب‌نشینی اسرائیل از جنوب خوش‌بین نیست.

وی گفت: «شکی نیست که تجربه جهان عرب با اسرائیل طی سی سال گذشته امیدبخش نبوده و جای خوش‌بینی ندارد. البته، قطعنامه شورای امنیت درباره عقب‌نشینی اسرائیل در نوع خود قطعنامه‌ای کم‌نظیر است و به نظر می‌رسد که قدرت‌های بزرگ و دیگر طرف‌های عربی از نفوذ خود برای اجرای این قطعنامه بهره خواهند گرفت.»

امام افزود: «با دقت در متن قطعنامه و با در نظر گرفتن اینکه آمریکا این پیشنهاد را ارائه کرد و سپس، در انتقال نیروهای ویژه بین‌المللی همکاری کرد و با در نظر گرفتن مشارکت فرانسه در جایگاه قدرتی هسته‌ای در نیروی‌های ویژه بین‌المللی، برای نخستین بار، درمی‌یابیم که این قطعنامه با دیگر قطعنامه‌ها متفاوت است. با این همه، طفره رفتن اسرائیل پیامدهای منفی بر اوضاع دارد. برای نمونه انتظار می‌رفت که کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا، قبل از عقب‌نشینی اسرائیل از جنوب هیچ مسئول اسرائیلی را به حضور نپذیرد، همچنان‌که پیش از آن نیز تا قبل از برقراری آتش‌بس با نخست‌وزیر اسرائیل دیدار نکرد. با این حال، طی دو روز گذشته در اخبار شنیدیم که نخست‌وزیر و وزیر خارجه اسرائیل به کاخ سفید خواهند رفت.»

امام در ادامه گفت: «مشکل در موضع ضعیف اعراب و لبنان است و در برابر اسرائیلی که در نمایش قدرت مهارت دارد، هیچ جایگزینی برای موضع قوی عربی و لبنانی وجود ندارد.

در یک کلام، به نظر من بدون فشار لبنان و در کنار آن موضع‌گیری اعراب که بتواند فشار بین‌المللی ایجاد کند، عقب‌نشینی اسرائیل تحقق نمی‌یابد.»

در صورت عقب نشینی نکردن، راه حل چیست؟

تردیدی نیست که لبنانیان باید مسئولیت خود را در آزادسازی سرزمین خویش به دوش بگیرند. مسئولیتِ دولت به معنای تلاش همه‌جانبه است و مسئولیت مردم و به‌ویژه اهالی جنوب، به معنای مقاومت مسلحانه است.

اینجاست که نقش اعراب و کشورهای عربی