گام به گام با امام موسی صدر جلد 9
موضوع: نامه - خواهان اجرای قطعنامههای 425 و 426 شورای امنیت سازمان ملل هستیم
مکان و تاریخ: بیروت، 15/5/1978
مناسبت: یکی از دانشجویان لبنانی به نام هاشم طه (از اهالی صیدا) که در دوسلدروف آلمان مشغول تحصیل بود، در نامهای خطاب به امام موسی صدر، پرسشهایی درباره اوضاع داخلی لبنان و موضع ایشان در قبال نیروهای حافظ صلح بینالمللی مطرح کرده بود و امام در این نامه به پرسشهای وی پاسخ دادند.
منبع: آرشیو مجلس اعلای شیعیان (تصویر نامه که امام امضا کرده است.)
فرزند گرانمایه و امید آینده کشور، سلام و درود و برکات خداوند بر تو و خانواده ارجمند و کشورت که از دوست و دشمن زخم خورده و بازگشت سرافرازانه و مصمم تو را چشم به راه است.
وقایع دردناکی که سراسر لبنان و بهویژه سرزمین ما و اهالی آن را در برگرفته است، موجب قطع ارتباط ما با تو و دوستانت گردیده بود، زیرا متأسفانه بخشهای مختلف مجلس اعلا قادر به پیگیری فعالیتهای خود نبودند. اما اکنون، پس از ساماندهی امور بخشها و زیرمجموعهها، بهویژه دفتر امور دانشجویان، و پس از بهبود نسبی اوضاع، بر آن شدم که خطاب به تو بنویسم و پس از ابلاغ درود و دعای خیر، از باب تذکر و یادآوری، شرح مختصری از اوضاع کل کشور را بازگویم و بر این نکته تأکید کنم که کشور، همکیشان، خانواده و آیندهای درخشان در انتظار تو هستند و به بازگشت تو چشم دوختهاند تا با کولهباری از توانایی، فرهنگ و تجربه، بازآیی و بر زخم وطن مرهم گذاری و برادران نیکوکارت را در مسیر پیشرفت و ترقی یاری دهی؛ همانها که همهچیز خود را تقدیم کردند، اما از داشتن همهچیز محروم ماندند.
تندباد توطئه بزرگ و ناجوانمردانه داخلی، اسرائیلی و بینالمللی همچنان لبنان را درمینوردد و برادران عرب، ما را و این صحنه را با دیدگان خوابآلود مینگرند؛ و اگر برخی موضعگیریهای شرافتمندانه در جهان عرب نبود، آدمی را این گمان به ذهن میرسید که آنان نیز در توطئه شریک یا تماشاچیاند.
نابودکردن همزیستی در لبنان برای منافع رژیم صهیونیستی، انتقامگیری از لبنان و عربها، ضربهزدن به مقاومت فلسطین و منحرفکردن افکار عمومی جهان عرب و سوریه و دامنزدن به مسئله اقلیتهای دینی، فقط برخی از اهداف این توطئه بوده است، و موضوع اخیر (مسئله اقلیتها) شیعیان را هدف قرار داده است و این در حالی است که شیعیان بیش از دیگر مردم لبنان از تجزیه کشور متضرر خواهند شد.
درد و رنجی را متحمل شدیم که از حد و اندازه فزون است، زیرا برای مقاومت در برابر بخش جدیدی از توطئه، یعنی هجوم نظامی، آمادگی نداشتیم. اما میهن را کاملاً باور داشتیم و این باور را میتوان از مناطق و محلههای ما در جنوب و از آمادهنبودن قبلی ما در بُعد نظامی بهخوبی دریافت. تمام توان ما، امکانات و آمادگی مختصری بود که برای مقابله