گام به گام با امام موسی صدر جلد 2
موضوع: گفتوگوی مطبوعاتی ـ لبنان ضرورتی دینی و تمدنی است و اسرائیل دولتی نژادپرست و توسعهطلب.
مکان و تاریخ: پاریس
مناسبت: گفتوگو با روزنامه لاکروا هنگام دیدار از پاریس.
منبع: روزنامه لاکروا پاریس، 30/8/1970؛ آرشیو مجس اعلای شیعیان
این گفتوگو به زبان فرانسه منتشر شد و مجلس اعلای شیعیان متن آن را ترجمه کرد.
متن
نقش من همانند نقش دیگر رؤسای فِرَق بهویژه سه فرقه بزرگ مارونی و شیعه و سنی در لبنان است. از این گذشته، بیشتر ساکنان جنوب شیعهاند و این امر، بالطبع، مسئولیتهای مرا در این اوضاع سخت که بر جنوب لبنان میگذرد، سختتر میکند. اسرائیل، چنانکه میدانیم، با بمباران و کشتن هموطنان ما و آواره ساختن آنان، به منطقه جنوب تجاوز میکند. این تجاوزات که روزانه تکرار میشود، مشکلات انسانی و اجتماعی و سیاسی فراوانی به بار آورده است.
این وضع وظایف مرا در مقابل وطن و فرزندان فرقهام سنگینتر کرده و بیشتر اوقات مرا گرفته است. من در سفرم به آلمان و اکنون در فرانسه کوشیده و میکوشم تا حقیقت تلخی را توضیح دهم که در کشورم روی میدهد.
افزون بر این، من وظیفه دارم تا وضعیت شیعیان را سامان دهم که آخرین فرقه از حیث تشکلیابی است. سازماننیافتگی امور شیعیان تأثیری مستقیم بر وضعیت آنان داشته و فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی و تربیتی گستردهای را ایجاب میکند.
در خصوص رابطه دین و دولت باید بگویم که لبنان فِرق متعددی دارد و اصل مشارکت و برابری در حقوق و وظایف میان فرقههای مختلف از اصول اساسی نظام سیاسی است و فرقههای لبنانی در زمینههای مختلف اجتماعی و فرهنگی و درمانی مشارکت دارند و دولت لبنان، جانب حرمت فِرَق مختلف را نگاه میدارد و همکاری محکمی با آنان دارد.
در نتیجه این وضع، در لبنان نظامی شکل گرفته که در جهان نظیر ندارد و جامعهای با فِرَق مختلف که رو به جهان گشوده است. میتوان لبنان را ضرورتی دینی دانست که اثبات کرده است که همزیستی ادیان و مذاهب در جامعهای واحد امکان دارد و درهعینهحال، میتوان آن را ضرورتی تمدنی برشمرد که رابطه دینی میان اعضای فِرَق مختلف و هممذهبانشان در خارجِ این فرقهها را به شکل دریچههایی تمدنی به روی همه جهان و همه فرهنگها و تمدنهای جهان گشوده است و لبنان، به این ترتیب، نقطه التقا و رشته پیوندی برای تفاهم است. دولت لبنان دولتی سکولار نیست، بلکه نماینده همه فِرَق مختلف و متکی بر ارزشهایی معنوی است که میان همه ادیان مشترک است.
این ملت با زور از وطنش رانده شده و همه اموال و حقوقش در زندگی از او گرفته شده است. سپس،