گام به گام با امام موسی صدر جلد 2
از این گذشته، زشتترین انواع استعمار، ملتهای استعمارشده را به ماندن در سرزمین خود تشویق میکرد، اما از ملت فلسطین فقط حق و سرزمینش سلب نشده است، بلکه آنان را از سرزمینشان جدا کرده و به خارج پرتاب کردهاند تا به زیر چادرها پناه ببرند.
جهان اجازه داد این تجاوز فضیحتبار صورت بگیرد و همچنان تا امروز اجازه این کار را میدهد.
د: به لحاظ تاریخی باید به یاد بیاوریم که عبرانیها در قرن دوازدهم پیش از میلاد به سرزمین کنعان هجوم بردند و بخشی از آن را اشغال کردند، ولی موفق نشدند که آن را بهطور کامل اشغال کنند؛ زیرا قبایل فیلستین که سرزمینشان را به نام خود نامگذاری کردند، همه تپههای مهم مشرف به دریا را تحت سیطره خود داشتند. سپس، دولت اسرائیل نخستین بار در سال 722 پیش از میلاد و بار دوم 586 پیش از میلاد برای مدتی کوتاه تأسیس شد.
بنابراین، اگر کسانی که از آن قرون گذشته فلسطین را ترک کردند، ادعای حق بازگشت دارند، چرا عربهای فلسطینی که تنها چند سال پیش از وطنشان رانده شدهاند، ادعای حق بازگشت نکنند؟ آیا میتوان حق بازگشت آنان را به سرزمین خود و اجدادشان نادیده گرفت؟
هـ: در باب بُعد دینی و مفهوم سرزمین موعود، باید به این توضیحات توجه کرد که:
ابراهیم پدر همه مؤمنان یهود و مسیحی و مسلمان است. نمیتوان وعده خدا به فرزندان ابراهیم را تنها به یهودیان اختصاص داد و در نتیجه، سرزمین مقدس را مختص آنان دانست، بلکه این سرزمین از آنِ همه آوارگان است.
اما سخن مسیح به انسان منحرف و ظالم از زبان یهود، که «پدر شما شیطان است»، ادعای وراثت خون و جسم را رد میکند.
میراث حقیقی همان رسالت و آموزههاست. مسیح میگوید: «آموزههای تو ای پرودگارم، تا ابد میراث من است.» بنابراین، نمیتوان میراث و سرزمین موعود را منحصر به قومی خاص دانست.
سرزمین خدا باید سرزمین نور و رحمت باشد و نه امپراطوری مادی و خشونت دائمی. سیطره یهودیان بر قدس و یهودیسازی این شهر مقدس، انکار رسالت مسیح استکه به مردم آموخت برادران دوستدار یکدیگرند.
اجرای وعده خدا و پیشبینی پیامبرانش به مدد سلاح و بمب و ناپالم در اواخر قرن بیستم به معنای دگرگون جلوه دادن صفات خدا و اهانتی به یهودیان و مسیحیان و مسلمانان است. سیاست سرکوب و ستم و آوارهسازی که اسرائیلیها ضد اعراب در پیش گرفتهاند، درمان ستم و آوارگیای نیست که بیرون از جهان عرب کشیدند.
تأسیس دولت یهودی با ایمان خود یهودیها تناقض دارد، چراکه هر یهودی در نماز روزانهاش عبارتی به این مضمون را تکرار میکند: «هیچ پادشاهی برای ما جز تو و بیرون از تو ای جاودانه نیست.»
در کتاب سموئیل نبی آمده است: «امروز پروردگارتان را رد میکنید که شما را از همه رنجها و شرورتان خلاصکرد، و به او میگویید برای ما پادشاهی نصبکن. جاودانه خدایتان همان پادشاهتان است.
بنابراین، بدانید و بنگرید که تا زمانی که پادشاه برای خود میخواهید، در نظر پروردگارتان چقدر گناهکارید؟ ما به گناهان خود گناه دیگری افزودهایم