از این‌گذشته ‌می‌دانیم ‌که‌ دانشجویان ‌اسرائیلی ‌در حال ‌مطالعه ‌و بررسی‌ پروژه‌های ‌بهره‌برداری ‌از آب ‌جنوب ‌لبنان‌اند.

4. مسئله‌ مقاومت ‌فلسطین، مسئله ‌ملتی ‌است ‌که ‌از سرزمین ‌خود که ‌هزاران ‌سال ‌در آن ‌می‌زیسته، آواره‌ شده ‌است ‌و اکنون که ‌ارزش‌ دارایی‌هایش ‌به ‌دو میلیارد دلار می‌رسد، آرزویی ‌جز بازگشت ‌به خانه ‌و کاشانه ‌خود ندارد. این ‌ملت ‌بیست ‌سال ‌انتظار کشیده ‌است، اما هیچ‌کس ‌در جهان با انصاف ‌با او برخورد نکرده بلکه ‌همه ‌او را فراموش‌ کرده‌اند. ‌مؤ‌سسات ‌بین‌المللی ‌صدها مصوبه ‌در مجمع ‌عمومی ‌سازمان ‌ملل ‌و شورای ‌امنیت ‌و شاخه‌های ‌این ‌سازمان ‌صادر کردند، ولی‌ حتی ‌یکی ‌از آن‌ها را اجرا نکردند و در نتیجه ‌این ‌وضع، این ‌ملت ‌تصمیم‌ گرفت که سرنوشتش ‌را خود ‌به ‌دست ‌بگیرد و هزینه ‌سنگین ‌بازگشتش ‌را بپردازد که ‌قربانی ‌کردن ‌یک ‌نسل‌ کامل ‌است.

این ‌ملت سرزمینی ‌در دست ‌ندارد که ارتش ‌نظامی ‌را مجهز و بسیج ‌کند. این ‌ملت ‌دولتی ‌رسمی ‌دارد که وارد سازمان ‌ملل ‌متحد شود و یا برای ‌حل ‌مسالمت‌آمیز قضیه ‌با کسی‌ وارد گفت‌وگو شود.

این ‌ملت، جز کشورهای ‌عرب ‌همسایه ‌و از جمله ‌لبنان، جایی ‌برای ‌خیزش ‌ندارد؛ فرصتی ‌برای ‌کار و تأمین ‌معاش ‌خود ندارد؛ و نمی‌تواند در صلح ‌جهانی ‌و تمدن ‌بشری‌ سهیم ‌شود.

خامساً، وجود لبنان در جایگاه کشوری که ‌مذاهب ‌مختلف ‌و عناصر متنوع ‌با نظامی ‌دموکراتیک ‌و صلح‌طلب ‌در آن ‌زندگی ‌می‌کنند، برای دولتی نژادپرست و فرقه‌گرا خوشایند نیست.

این ناخوشایندی در ‌بیانات ‌و تفسیرهای ‌مطبوعاتی ‌که ‌همواره ‌و به‌ویژه‌، پس ‌از حادثه ‌فرودگاه‌ بیروت ‌عرضه ‌می‌شود، آشکار است. روزنامه‌های‌ اسرائیلی ‌در داخل ‌و خارج‌ کوشیده‌اند که فتنه‌ای فرقه‌ای ‌میان ‌لبنانی‌ها پدید آورند.

سادساً، برای ‌اینکه ‌حقیقت ‌ارتباط ‌ملت ‌فلسطین ‌با سرزمین‌ فلسطین‌ روشن‌تر شود، باید به ‌برخی ‌حقایق ‌توجه ‌کنیم:

الف: در سال 1918 ‌و پس ‌از جنگ ‌جهانی ‌اول، جمعیت ‌فلسطین 700 ‌هزار نفر بود که 664 ‌هزار عرب (574 هزار مسلمان ‌و 70 هزار مسیحی) و بقیه ‌یعنی 56 ‌هزار نفر یهودی‌ بودند. یعنی هشت درصد جمعیت ‌فلسطین ‌یهودی ‌بودند که دو درصدِ زمین ‌فلسطین ‌را داشتند. در سال 1946 ‌و در نتیجه ‌وعده ‌بالفور و اجرای ‌آن ‌از سوی ‌دولت ‌بریتانیا که ‌قیمومیت ‌فلسطین ‌را برعهده ‌داشت، شمار یهودیان به 608 هزار ‌نفر رسید و شمار ساکنان ‌عرب ‌به یک میلیون و 293 هزار ‌نفر.

در سال‌ 1947 جامعه ‌ملل ‌متحد تصمیم‌ گرفت ‌فلسطین را تقسیم کند؛ به ‌دولت ‌یهود 14 هزار کیلومتر مربع ‌اختصاص ‌داد و به ‌دولت ‌عربی 11هزار ‌کیلومتر مربع.

پس ‌از عقب‌نشینی ‌نیروهای ‌بریتانیایی ‌از فلسطین ‌در 15 مه 1948، نیروهای ‌نظامی ‌و غیرنظامی ‌صهیونیست، بخش‌هایی ‌از سرزمین ‌دولت عربی را ‌اشغال‌ کرد که ‌مساحت‌ آن ‌به شش‌هزار و سیصد ‌کیلومتر مربع ‌می‌رسید و مشتمل ‌بر حیفا و عکا و قدس ‌جدید و برخی ‌مناطق ‌دیگر می‌شد.

در نتیجه ‌این ‌وضع، از یک میلیون و سیصد هزار نفر عرب ‌فلسطینی، بیش ‌یک ‌میلیون ‌تن ‌به کشورهای ‌مجاور پناهنده ‌شدند. این‌ مهاجرت ‌گسترده ‌در نتیجه ‌تروریسم ‌وحشی ‌صهیونیست‌ها