مکان ‌و تاریخ: ورزشگاه ‌مدرسه ‌دولتی ‌دامور، 3/7/1970

مناسبت: دعوت ‌باشگاه ‌فرهنگی ـ ‌اجتماعی‌ دامور.

منبع: روزنامه ‌الجریدة، 8/7/1970

متن‌

در آغاز این ‌محفل ‌آقای ‌فرد غریب، رئیس ‌باشگاه، ‌در سخنانی ‌از شخصیت‌ و حکمت و روحیه ‌لبنانی ‌امام ‌موسی ‌صدر تجلیل ‌کرد. سپس ‌روز غریب‌، شاعر لبنانی، ‌شعری ‌قرائت‌ کرد که ‌در بخشی ‌از آن ‌آمده ‌بود: نسل‌های ‌آینده بر ما حسد خواهند ورزید، چراکه ‌ما هم‌‌روزگار شخصیت ‌عظیمی ‌هستیم که ‌همان ‌سید موسی صدر است.

امام‌ موسی ‌صدر در این ‌همایش ‌گفت: «همگرایی ‌فِرَق ‌و ادیان ‌در لبنان، پاسخ ‌ادیان ‌به ‌اتهاماتی ‌است که ‌متوجه آن‌ها ‌می‌شود و آن‌ها را مانع همگرایی ‌می‌داند. خدا لبنان ‌را برگزید تا به ‌وسیله ‌آن ‌پاسخ ‌تشکیک‌کنندگان ‌را بدهد.»

امام ‌موسی ‌صدر، که ‌در شهر دامور به ‌دعوت ‌باشگاه ‌فرهنگی ـ ‌اجتماعی ‌دامور سخن ‌می‌گفت، به‌ تفسیر مفهوم همگرایی ‌و پیوند پرداخت ‌و گفت: «تمام ‌جهان ‌بر اساس ‌نظامی ‌دقیق‌ و زیبا حرکت ‌می‌کند که ‌در آن ‌عناصرش ‌با یکدیگر در همگرایی‌اند. اگر ملل ‌با هم ‌متفاوت ‌و از هم ‌دور نبودند، میان ‌آنان همگرایی ‌پدید نمی‌آمد.»

وی ‌ادامه داد: «کیهان محل همگرایی ‌دسته‌هایی ‌از ستارگان ‌با یکدیگر است ‌و زمین ‌و دریاها نیز چنین‌اند.»

وی افزود: «لبنان محل همگرایی فِرَق ‌مختلف ‌و یکی ‌از توجیهات ‌موجودیت ‌لبنان ‌است‌ و خدا این کشور را برگزید تا به وسیله ‌آن‌ به تشکیک‌کنندگان پاسخ دهد.»

وی ‌در ادامه ‌چنین ‌گفت: «همگرایی ‌میان ‌ادیان‌ و نیز میان فِرَق، امری است ‌که ‌تحقق ‌یافته، زیرا لبنان ‌کشوری ‌است که‌ فرقه‌‌گرایی‌ در آن‌ راه ‌ندارد، مگر آنکه ‌سیاستمداران ‌در پی ‌سوء استفاده ‌برآیند و آتش ‌فرقه‌‌گرایی ‌را برافروزند. در حالی‌که ‌در کشوری ‌مانند ایرلند هم‌اکنون نبردی ‌خونین ‌و وحشتناک میان ‌دو فرقه ‌از یک‌ دین‌ و در یک کشور جریان ‌دارد. اما در لبنان همگرایی ‌و گفت‌وگو میان ‌پیروان‌ ادیان ‌رایج ‌برقرار است ‌و این ‌امر روابط ‌میان ‌مردم ‌را سامان ‌می‌دهد.»

امام ‌موسی ‌صدر افزود: «همه ‌ادیان ‌به همگرایی ‌و گفت‌وگو فرمان ‌داده‌اند و انسان باید در همگرایی ‌دایمی ‌با دیگران ‌باشد و همگرایی ‌و ارتباط ‌و گفت‌وگو، ابزار یادگیری ‌و پیشرفت ‌است.»

وی گفت: «دین ‌از تکبر و خودپسندی ‌و بیان ‌سخنان ‌فتنه ‌برانگیز نفرت‌ دارد، زیرا اگر این‌گونه ‌رفتارها بر انسان چیره شود، میان ‌انسان ‌و دیگران مانعی‌ پدید می‌آورد و او را از یادگیری ‌از دیگران ‌و برقراری ‌گفت‌وگو و ارتباط ‌و همگرایی ‌با دیگران ‌باز می‌دارد.»

وی‌ گفت: «اساس ‌هستی ‌بر همگرایی استوار