گذراندند و دانستند که نجات نوح به این سبب بود که او بنده‌ای شکور و سپاسگزار بود. تکرار می‌کنیم : بنده‌ای شکور بود و وکیلی جز خدا برنگزید. پس از این تجربه، بر بنی‌اسرائیل تکلیف شد که جز برای خدا سجده نکنند و هواهای نفسانی‌شان را معبود نپندارند، وگرنه با مسجدالأقصی و تمام آن معانی والایی که این مسجد نماد آن‌هاست، هیچ ارتباطی نخواهند داشت.

اشاره کردیم که در تمام آن وعده‌هایی که در تورات برای فرزندان ابراهیم آمده است، مقصود همه فرزندان ابراهیم‌اند، نه فقط بنی‌اسرائیل که فرزندان یعقوب هستند. این وعده‌ها مشروط و محدود به راه و روش آنان و التزام دینی و عملی آنان به پیروی از خدا و محبت به همه خلق خداست. مسیح این‌گونه آنان را مخاطب قرار داده است که «ای قدس، ای قبله انبیا و پیامبران» و در سخنی دیگر خطاب به مؤمنان می‌گوید : «قدس را در دست سگان و خوکان قرار مدهید.»

عبرت روشن برای انسان مؤمن این است که اگر تحول تاریخی قطعی که در تاریخ امت‌ها به وجود می‌آید، حرکتی صحیح و منسجم با اراده خداوند و با حرکات موجودات و با وجدان خلق و قوای هستی است، حاصل این حرکت صعود به کمال است. اگر امت منحرف شود، آن‌گاه عوامل هستی یا بشری و به هر حال لشکریان خداوند، دست به کار می‌شوند : « ﴿ وَلِکُلِّ أُمَّة أَجَلٌ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا یسْتَأْخِرُونَ سَاعَة وَلَا یسْتَقْدِمُونَ ﴾ .»[135]

پس ای دست‌های خداوند، ای مجریان اراده خداوند، ای لشکریان سلحشور ما، ای جنگاوران صحرای سینا و جولان، شما مجری اراده او هستید و او تضمین‌کننده پیروزی شماست.

والسلام علیکم و رحمةاللّه و برکاته.