گام به گام با امام موسی صدر جلد 9
بنابراین، مناسبتهایی همچون مبعث و إسرا و معراج و میلاد امام علی(ع) و روز جمعه، هیچیک از این مناسبتها، هرگز انسان را به منفعلبودن و دست روی دست گذاشتن و منتظر تغییر و تحول ماندن دعوت نمیکند. به منتظر ماندن برای بهبود اوضاع و یا خوشبینی و یا بدبینی دعوت نمیکند. این مناسبتها به ما میگوید: راه و روش خود را تغییر دهید؛ خود را تغییر دهید؛ ابزارهای خود را تغییر دهید تا بتوانید جامعهای مطلوب برای خود و فرزندانتان ایجاد کنید. اما دست روی دست گذاشتن و منتظر وقایع ماندن یا منتظر اقدام دیگران بودن، شیوه و روش محمد(ص) و علی(ع) نیست؛ و إنشاءالله ما رهروان طریق آنها خواهیم بود. «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. وَالْعَصْرِ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِِ.»[17] از خداوند متعال میخواهیم که ما را در زندگی توفیق عنایت فرماید.
بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ
برادران عزیز، در اوضاع کنونی و برمبنای مفاهیم و آموزههای والایی که به آن اشاره کردیم، و در این روز مبارک، بر اساس این بینش تابناک، به حقایق اوضاع دشوار جامعه خویش بازمیگردیم تا به یاد آوریم که جامعه ما از هر طرف با انواع خطرها و تهدیدات محاصره شده است. همچنان شاهدیم که جنوب، با وجود همه تلاشهای انجامشده، در معرض توطئههای دشمن قرار دارد. دیگر مناطق کشور عزیزمان هم با انواع خطرها و دشواریها مواجهاند. هر روز محنتی جدید و مصیبتی جدید را شاهدیم. هر روز در اینجا و آنجا، رنجها و دردهای بسیاری را شاهدیم.
حال که در روز جمعه و روز حسابرسی بهسر میبریم، بهیاد آوریم که روزی درست در همین محل، در مسجد الصفای عاملیه، روزه گرفته و تحصن کرده بودم تا به عملیات مسلحانه و جنگ داخلی پایان دهم که در بیروت و دیگر مناطق در جریان بود. شنیده بودیم که در بقاع عزیز چه اختلافات و درگیریهایی اتفاق افتاد. من در آن زمان در سخنرانی مشهوری از گروهی انتقاد کردم. آنها هم پذیرفتند. گذر زمان و تجربیات بعدی درستی آن را ثابت کرد. زمانی که گفتم «هرکس به القاع و دیراحمر، شلیفا، فاکهه و جدیده و… تیراندازی کند، گویی قلب من و فرزندان من و منبر و محراب من را هدف قرار داده»، منظورم آن نبود که تجاوز به روستاهایی که اکثریت ساکنان آن را برادران مسیحی ما تشکیل میدهند، بیش از تجاوز به روستاهای خودمان مرا ناراحت میکند. در واقع، ما برای توقف مصیبتهایی که در نبعه و بطشای و سبینه و حارةالغوارنه و دیگر مناطق واقع شد، با دلی خونبار و چشمی گریان تلاش میکردیم و منتظر بودیم که دیگران هم درباره روستاهای ما، همان مطالبی را تکرار کنند که من درباره آن روستاها گفتم و آن تجاوزات را محکوم کنند. به عقیده ما سلاح باید در برابر دشمن به کار گرفته شود. اما کسانی که سلاح را به جای دشمن، به سوی همسایه و هموطن خود نشانه میروند، در نهایت، ناچار میشوند بر ضد دوستان و همسایگان و برادران خود، با دشمن دست دوستی بدهند.
قرآن کریم آن وقایع مشهور تاریخی را برای ما
[17].?«به نام خدای بخشایند? مهربان. سوگند به این زمان، که آدمی در خسران است. مگر آنها که ایمان آوردند و کارهای شایسته کردند و یکدیگر را به حق سفارش کردند و یکدیگر را به صبر سفارش کردند.» (عصر، 1- 3)