دشمنان خود و دشمنان انسان برافروخته است.

این انقلاب امانتی است بر دوش ما و ما از آن پاسداری و حمایت می‌کنیم و آن را به بالندگی می‌رسانیم و در راه آن جان‌فشانی می‌کنیم و از هیچ گونه تلاشی دریغ نمی‌کنیم.

خواهیم گفت که امکان پایداری کشور با وجود محرومیت بخش عمده‌ای از مردم، وجود ندارد و مطالبات جنبش محرومان باید برآورده شود تا حق دوباره برپای داشته شود و مناطق دوردست و حومۀ بیروت آباد شود و با هم‌وطنان، بدون هیچ گونه تبعیضی، عادلانه برخورد شود تا در نتیجه، آنان با جان و دل در پاسداری از کشور و دور کردن همۀ خطرها از آن، مشارکت کنند.

خواهیم گفت که باید به اوضاع اردوگاه‌های فلسطینی نیز همانند محله‌های محروم رسیدگی شود و همۀ نیازهای معیشتی آن‌ها برآورده شود. کارگران فلسطینی باید از همۀ حقوق کارگری بهره‌مند شوند، به‌ویژه آنکه در حال حاضر، سهم بیمه و غیر آن را پرداخت می‌کنند.

افراد دارای مشاغل حرفه‌ای، همچون پزشکان و مهندسان و وکیلان، تا زمانی که امکان اجرای قانون نظام هماهنگ پرداخت وجود ندارد، باید حقوق کامل خود را دریافت کنند.

و در یک کلام، می‌گوییم: یک‌پارچگی و وحدت ملت لبنان با همۀ مناطق و فرقه‌های متعددی که دارد، باید از رهگذر عدالت اجتماعی و فراهم آوردن فرصت برابر برای همگان تحقق یابد.

ملت فلسطین و ملت لبنان در یک جبهه و در برابر یک دشمن هستند و یک مسئولیت تاریخی بر عهده دارند که همان مسئولیت ساختن تمدنی انسانی و مؤمنانه و برحق است. از این رو، وحدت و همسویی میان آنان باید در تأمین نیازهای حداقل زندگی تحقق یابد.

در پایان می‌گوییم: جنوب لبنان در معرض تهدید است. امروز، امانت خدا و میهن و امانت امت و تاریخ بر دوش همۀ ما لبنانیان و فلسطینیان است. از این رو، تفنگ‌ها، نیروهای مسلح، تلاش‌ها، اندیشه‌ها، موضع‌گیری‌ها، اقدامات، سنگرها، رهبران سیاسی و فرماندهان نظامی، همه باید در خدمت جنوب و در برابر دشمن باشند.

ای کارشناسان نظامی، شما را به خدا سوگند می‌دهم، اگر جنگ افزار و توپخانه‌هایی که پایتخت جولانگاه آن‌ها شده است، در راه دفاع از جنوب به کار گرفته می‌شد، آیا باز دشمن می‌توانست به تجاوزهای خود ادامه دهد و ما اینجا به‌دور از دشمن، سرگرم اختلاف می‌شدیم و یکدیگر را تحریم می‌کردیم؟ آیا باز دنیا ما را سرزنش می‌کرد و آیا مایۀ شادی و آرامش خاطر دشمن غاصب می‌شدیم؟...