بسم الله الرحمن الرحیم

والحمد لله رب العالمین والصلوة والسلام علی محمد وآله وصحبه الطیبین الطاهرین

خداوند متعال در قرآن کریم فرموده است: «قَدْ جَاءکُمْ رَسُولُنَا یُبَیِّنُ لَکُمْ کَثِیرًا مِّمَّا کُنتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْکِتَابِ وَیَعْفُو عَن کَثِیرٍ قَدْ جَاءکُم مِّنَ اللّهِ نُورٌ وَکِتَابٌ مُّبِینٌ یَهْدِی بِهِ اللّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلاَمِ وَیُخْرِجُهُم مِّنِ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ.»[70]

بنابراین، هدف رسالت‌های الهی، اولاً، گسترش صلح در زمین است و ثانیاً، هدایت انسان از تاریکی به روشنایی.

با توجه به اینکه بیرون رفتن از تاریکی به سوی روشنایی، یعنی بیرون رفتن از تاریکی نادانی و فقر و بیماری و عقب‌ماندگی و آلودگی و تنبلی و ستمگری و تجاوز و انواع تاریکی‌ها، به سوی روشنایی دانش و رفاه و تندرستی و پیشرفت و پاکیزگی و پویایی و عدالت و مساوات و انواع روشنایی‌ها، درمی‌یابیم که پایه و اساس هرگونه تلاش برای پیشرفت در عرصۀ دین و اجتماع و علم، فراهم کردن زمینه و بستر [مناسب] است، که همانا فراهم کردن صلح و آشتی است.

بنابراین، هیچ خیری در جوامعی که در آن‌ها برتری‌جویی و اختلاف حاکم است، وجود ندارد، همچنان که خیر فردی نیز در هر زمینه‌ای که باشد، اعم از علمی و اخلاقی و یا روحی و تربیتی، نیازمند صلح و سلامت نفس است و به همین سبب در حدیث شریف تأکید شده است که دعای کسی که از برادر خود کینه در دل دارد، پذیرفته نیست و در سفارش‌های امیرمؤمنان نیز آمده است که آشتی دادن میان مردم و برطرف کردن اختلافات از همۀ نمازها و روزه‌ها بهتر است.

از این رو، در نظر ما این جلسه جلسه‌ای است که بهترین عبادت‌ها در آن انجام ‌می‌شود و دعای ما و دعوت ما مورد پذیرش خالق و مخلوق است، به‌ویژه آنکه امروزه صلح و آشتی هیچ کمکی به ستمگران نمی‌کند و موجب تقویت آنان نمی‌شود و این همان شرط اساسی است، چرا‌که تکیه کردن بر ستمگر و در صلح بودن با او، موجب تقویت ظلم و ستم و در نتیجه، زمینه‌سازی برای اختلاف و درگیری می‌شود. حال آنکه برعکس آن صحیح است، یعنی جنگیدن با ستم و ستمگر است که به گسترش صلح کمک می‌کند. در حدیث شریف آمده است: «کسی که زیر بار ستم می‌رود، او نیز خود ستمگر است.»

ما فرصت این آشتی را، که به نظر ما کلید ایجاد آشتی میان خانواده‌های مختلف در کشور است،