نه، اکنون زمان بازخواست و حسابرسی نیست. امروز ما در برابر میهن مسئولیتی بزرگ و تاریخی داریم. ما باید در برابر تاریخ و در برابر نسل‌های آینده سکوت پیشه کنیم و آستین بالا بزنیم و هریک، به تناسب توانایی خود، از میهن پاسداری کنیم.

امروز باید همه‌چیز، جز مسئلۀ حفظ کشور را فراموش کنیم. این کشور به ما همه‌چیز عطا کرده است، هرچند برخی از فرزندان نافرمان و خودسر آن، ما را از همه‌چیز محروم کرده‌اند. ممکن نیست ما از میهن انتقام بگیریم. هرگز! چون ما نمی‌خواهیم از خودمان، فرزندانمان، نیاکانمان و از ریشه و اساس خود انتقام بگیریم. پس چه کنیم؟ اگر به [وضع] خودمان از زمان توقف بحران خونین نگاهی دقیق بیندازیم، پاسخ را در می‌یابیم. ما و همۀ هم‌وطنان، ساعت‌ها و روزها و هفته‌ها را در انتظار تشکیل کابینه می‌شماریم. در اینجا خوب است کمی درنگ کنیم. آیا با انتظار تشکیل کابینه، مسئولیت ما پایان می‌یابد؟ آیا کابینه مشکل را حل می‌کند و کشور را نجات می‌دهد؟ نمی‌خواهم اهمیت این کابینه را که مهم‌ترین کابینه از زمان استقلال است و همچنین شایستگی‌های رئیس درستکار و امین آن را کمتر از آنچه هست، قلمداد کنم، بلکه می‌خواهم بگویم آبادانی و تاریخ و افتخارات و تجارت و کشاورزی و مهاجرت‌ها و دانشگاه‌ها و بیمارستان‌ها و مدارس کشور ما، لبنان، در درجۀ اوّل ساختۀ دست هم‌وطنان لبنانی است. همۀ دولت‌ها و همۀ رهبران سیاسی با همۀ احترامی که دارند، در مقایسه با نقش هم‌وطنان، نقش بسی ار کمتری در ساخت لبنان داشته‌اند. برادران عزیز، منظور من وضعیت منطقۀ شما نیست که دولت‌ها تقریباً در آن حضوری ندارند، بلکه تأکید من بر این است که آبادانی مناطق پیشرفته نیز، عمدتاً حاصل تلاش هم‌وطنان است.

شاید لبنان تنها کشور در جهان باشد که میزان خدمات شهروندانش، حتی در عرصه‌های دولتی و بین‌المللی نیز بیشتر از تلاش ‌نهادهای رسمی است. از این رو، لبنان را با در نظر گرفتن لبنانیان مقیم خارج، می‌توان دولتی بزرگ به شمار آورد و بدون آنان، لبنان کشوری عادی است، هم از نظر حجم، هم از نظر فعالیت و هم از نظر نفوذ بین المللی.

برادران حاضر و مردم لبنان، ما باید پیوسته برای هموار کردن مأموریت نخست‌وزیر که مأمور تشکیل کابینه شده است، تلاش کنیم تا کشور به فضای عادی سیاسی بازگردد و افسران ارجمند از وظیفۀ مقدس خود، یعنی دفاع از خاک میهن و کرامت هم‌وطنان در همه جای لبنان و به‌ویژه در جنوب، به کار دیگری سرگرم نشوند. آنان نباید به امور سیاسی و مسائل توسعه سرگرم شوند، چراکه این امر، اگر خدای نکرده، ادامه پیدا کند، خطرهای بزرگی در پی خواهد داشت. من در نشستی که در دارالفتوای اسلامی برگزار شد، آن خطرها را برشمردم و از شخصیت‌های لبنانی نیز دربارۀ آن‌ها به‌طور مفصل شنیده‌ایم.

افزون بر آن، وظیفۀ ما این است که مسئولیت‌های خود را مستقیماً بر عهده بگیریم و در این شرایط استثنایی وارد صحنه شویم.

آیا درست است که تماشاگر بمانیم و نسبت به بحران سرنوشت‌سازی که کشور ما را تهدید می‌کند، تنها خوش‌بین یا بدبین باشیم. دست‌های تبهکاری که می‌شناسیم یا نمی‌شناسیم، این بحران را جهت‌دهی می‌کنند و به ما نزدیک می‌شوند تا هرگاه خواستند یا هرگاه شرایط اقتضا کند، ما را خوار و ناتوان کنند.