مناسبت: جنگ داخلی لبنان که از یک ماه پیش آغاز شده بود و حملۀ اسرائیل به یکی از مراکز ارتش لبنان در عیتا‌الشعب که به کشته شدن سه سرباز از ارتش لبنان انجامید.

در عیتا الشعب، این روستای استوار جنوبی و در شبی تیره و تار از ستم و سیاهی، همان‌جا که از آسمان، وحشت و خواری و مرگ و حرص و آز می‌بارد، سه شمع روشن شد با خون سه جوانی که چون گل عمری کوتاه داشتند. احمد بلیبل از هرمل، فائز سلامه از بسطه و عادل بجانی از اشرفیه، بر خلاف عرف و عادت، از دامان مادران خود به رویارویی با مرگ حتمی شتافتند. این سه شمع در کنار همراهان ستاره‌گون خود برافروختند و شب را نورانی کردند و سپیده دمید.

سپیده دمید، پس وقت آن است که مؤذن بانگ اذان برآورد و زنگ‌ کلیساها به صدا درآید تا موعد نماز صبح را اعلام کند و همۀ‌ هم‌وطنان برای نماز آماده شوند؛ نماز پشیمانی، نماز تضرع و زاری، نماز بازسازی کشور و مرهم گذاشتن بر زخم‌های آن، نماز رحمت و مهربانی.

این بار سپیده از جنوب دمید، پس خاموش باد صدای آشوبگران فتنه‌انگیز و بریده باد غرش گلوله در بیروت. بیایید به پروردگار سپیده دم پناه ببریم از شرّ آنچه بیافریده و از شرّ شب چون درآید و از شرّ جادوگرانی که در گره‌ها افسون می‌دمند و از شرّ حسود چون رشک می‌ورزد.[67]

در آن روستاهای محروم و در آن خیمه‌های ساده و عاری از هرگونه آمادگی، گلوله‌ای به سینۀ دشمن تجاوزگر طمع‌کار شلیک می‌شود؛ همان دشمنی که با تکبر بر روی خاک میهن من راه می‌رود و همه را به چشم حقارت می‌نگرد و به همه پوزخند می‌زند؛ همگان را می‌کشد؛ همه جا را ویران می‌کند؛ کودکان را قربانی می‌کند؛ و تمدن بشری را به آتش می‌کشد.

در آنجا، تاریخ با اصیل‌ترین خون و پاک‌ترین نیت و جاودانه‌ترین کلمات نوشته می‌شود.

در آنجا، وحدت ملیِ حقیقی تبلور می‌یابد و از منافع و غنایمی که میان صاحب‌نفوذان و دارندگان امتیازات خاص تقسیم می‌شود، خبری نیست.

همۀ این اتفاقات در آنجا رخ می‌دهد. پس بیایید به آنجا برویم و در کنار جگرگوشه‌هایمان و در کنار گل‌های بوستان بشر که در خون خود غرق می‌شوند، بایستیم. بیایید حداقلی از ابزارهای دفاعی را برایشان فراهم آوریم و بخشی از آنچه در بیروت برای سرگرمی یا ایجاد وحشت یا مزاحمت برای دیگران مصرف می‌کنیم، برای آنان بفرستیم.

باید این پایتخت ستمگر را به حال خود رها کنیم؛ پایتختی که به طرف سینۀ بی‌گناهان شلیک می‌کند و از برادران خود انتقام مضاعف می‌گیرد و