میلیون گرایش و 2 میلیون منفعت و 2 میلیون رهبر و 2 میلیون فرد مسلح و 2 میلیون باند و 2 میلیون ایدئولوژی و 2 میلیون گروه. همۀ این چنددستگی‌ها، نتیجۀ دور شدن رهبران از آرمان‌هایشان است؛ به جای آنکه در فکر حل مشکلات دیگران باشند و مشکلات خود آنان نیز در ضمن همان مشکلات حل شود، سرگرم مشکلات فردی خود شدند. از پذیرفتن بار مسئولیت پرهیز می‌کردیم. می‌ترسیدیم عهده‌دار انقلاب فلسطین شویم، ولی در داخل به مشکلاتی گرفتار شدیم که بسیار سخت‌تر از آن بود. سرگرم خودمان شدیم و گفتیم مشکلات اعراب ربطی به ما ندارد؛ ما باید مشکلات کشور خودمان را حل کنیم. چقدر این منطق با منطق عارف النکدی و همراهانش، که انسان‌هایی بزرگ بودند، اختلاف دارد. ما امروز تاوان سنگینی می‌پردازیم و از مشکلات فراوانی رنج می‌بریم که لبنان بزرگ هیچ‌گاه گرفتار آن‌ها نبوده است. نه مشکلات امت را حل کردیم، نه واسطۀ میان شرق و غرب و گذشته و حال شدیم، بلکه من و امثال من، فقط از صبح زود تا پاسی از شب، دچار مشکلاتی از این دست شده‌ایم: فلانی به فلانی تعرض کرده؛ فلانی فلانی را ربوده؛ فلانی فلانی را زده؛ فلانی خانۀ فلانی را ویران کرده؛ فلانی به فلانی تهمت زده؛ فلان روزن امه چنین گفته؛ فلان روزنامه چنان پاسخ داده؛ فلان فرقه چنین کرده و ... . برگرد اموری حقیر و بی‌ارزش می‌چرخیم و بر سر همان‌ها نیز می‌میریم و قربانی‌ها، یکی پس از دیگری، به سبب همین امور بر زمین می‌افتند. کنترل امور از دست ما بیرون می‌رود و هیچ راه چاره‌ای نیست، جز اینکه همچون عارف النکدی بزرگ باشیم و به افق‌های دوردست نظر داشته باشیم تا بتوانیم مشکلات افق‌های نزدیک را نیز حل کنیم و در پرتو آن، مشکلات خودمان نیز حل شود.

برادران، خدا گواه است که من نمی‌خواستم سخنرانی یا موعظه کنم. زمان زمان سخنان آهنگین و عبارت‌های زیبای ادبی نیست. ما را چه به سخنرانی‌ها و منبرهای باشکوه و دل‌انگیز! من، با کمال تأسف، دست بر روی مشکل اصلی گذاشتم. اگر می‌خواهید سالم بمانیم و لبنان سالم بماند... همان‌طور که می‌دانید من از کسانی هستم که خوش‌بین‌اند و به کارها از نزدیک رسیدگی می‌کنند.[با این حال] به شما می‌گویم که کشورتان به سوی پرتگاه درّه به پیش می‌رود. هر روز به سقوط نزدیک می‌شود و راه‌حلی نداریم جز اینکه بزرگ باشیم و اهداف بزرگ و بلندمدت را در نظر داشته باشیم و خطرِ پرداختن به مسائل امت و جهان، یعنی مسائل دیگران را بپذیریم. در این صورت است که مسائل و مشکلات خودمان نیز حل می‌شود و سختی‌ها کاهش می‌یابد و کشورمان در امان می‌ماند. این اراده خداوند است.

خداوند اراده کرده است که لبنان بزرگ باشد. اگر لبنان بزرگ نباشد، می‌میرد.

خداوند اراده کرده است که لبنان پیشرو باشد؛ اگر پیشرو نباشد، سرنگون می‌شود.

خداوند اراده کرده است که مردم لبنان برای همۀ دنیا الگویی پویا و زنده و مثبت‌نگر باشند، ولی اگر مردم لبنان چنین اراده‌ای نداشته باشند، قلب لبنان از حرکت می‌ایستد. باید اهداف بزرگ را در پیش بگیریم و به همان راهی برویم که عارف النکدی و همراهانش پیمودند: راه عظمت. چارۀ مشکلات این است: پرداختن به دردهای همگان. باید مشکلات هم‌وطنان را در داخل و خارج کشور و همچنین مشکلات غرب و شرق و آفریقا و خلیج را و