برادران عزیز، این پدیده اجتماعی جدید، یعنی اختلاف مناطق که شکل دیگری است از اختلاف فرقه‌ای، مشکل فرقه‌ای نیست، بلکه مشکلی اجتماعی‌ای است در مناطق مختلفِ مجاور که صدها بار با یکدیگر تفاوت دارند. مانند ارزش زمین در اینجا و جای دیگر.

این مشکل اجتماعی حال و آینده لبنان را تهدید می‌کند. اگر چیزی نگوییم و به مسئولان هشدار ندهیم و آنان را بابت دارایی‌ها و سطح زندگی‌شان توبیخ نکنیم، آینده نه از آنِ آنان خواهد بود و نه ما. ما می‌گوییم و انتقاد می‌کنیم و سخت می‌گیریم و به درد می‌آوریم؛ و به‌طور طبیعی درد هم می‌کشیم و بر ما بی‌رحمی هم می‌رود و مانع ما هم می‌شوند و ستم هم می‌بینیم. آیا چنین ستمی را برخود می‌پذیریم؟ ما می‌دانیم با این وضع آینده لبنان انفجار منطقه‌ای است، اگر این تعبیر درست باشد. نمی‌گوییم انفجار فرقه‌ای. این اتفاق همه را تهدید می‌کند؛ من را تهدید می‌کند، همان‌گونه که مسئولان را تهدید می‌کند. چرا در این دوره بحرانی تاریخ امت عدالت را برای همه محقق نمی‌کنیم؟

طرح‌ها آماده و مطالعات صورت گرفته است. بودجه هم هست و کاری ساده‌تر از این نیست. در یکی از اجتماعات گذشته گفتم که یکی از مسئولان بزرگ کشورهای خلیج گفت که ما حاضریم بودجه طرح لیطانی را تأمین کنیم به شرط آنکه با امانت‌داری و درست اجرا شود. به او گفتم: طرح لیطانی یک میلیارد لیره هزینه دارد. گفت: حتی اگر دو میلیارد لیره هم هزینه داشته باشد. شما می‌دانید که امروز سرمایه‌داران به دنبال مراکزی هستند که ثروتشان را به کار اندازد.

شکل تأمین بودجه مشکلی ندارد. همه طرح‌های لبنان، همه شرکت‌ها، همه کانال‌های آبیاری، همه مدارس، همه طرح‌های کشاورزی،همه را بیاورید و امانتدار بودجه اجرایی آن‌ها باشید و برای مردم شغل ایجاد کنید.

یک دولت اروپایی معروف را به یاد می‌آورم که قرض می‌کند و برای تحقق عدالت اجتماعی شغل ایجاد می‌کند و راه‌هایش را توسعه می‌دهد، زیرا مسئله دولت سودآوری نیست. تنباکو قیمت یکسانی در جهان دارد. میانگین قیمت تنباکو در نزد ما پنج‌و‌نیم لیره است و از قیمت جهانی آن بالاتر است.

اطلاعات ما تأکید می‌کند که علتِ اختلاف قیمت، کشاورز و کیفیت تنباکو نیست، بلکه در لبنان یک کیلو تنباکو از دست کشاورز تا عرش کشتی پنج‌و‌نیم لیره هزینه دارد و قیمت جهانی همین تنباکو 3/1 لیره است.

حفظ لبنان خواسته ماست. مفهوم پایتخت این است که حکومت و دولت اگر بخواهد مرزها را حفظ کند و اجتماع و لبنان را حفظ کند، راهی ندارد جز آنکه عدالت را برای همه محقق کند و این پدیده جدید را از بین ببرد: یعنی تفاوتِ در مناطق را. مشکل ما تفاوتِ میان مناطق است و هیچ درمانی جز عدالت و انصاف ندارد.

انگیزه‌‌ها و ریشه‌های مشکل روشن است. درمان چیست؟

برای درمان حرکت کنی. اول باید فشار آورد. اگر سودی نبخشید باید با توجه به اوضاع و احوال تحرک بیشتر و بیشتری به خرج داد. انسان از سرمایه‌اش بیشتر از نیاز خرج نمی‌کند. آرزو می‌کنم که به نتیجه برسیم. مؤمن مأیوس نمی‌شود و دائماً امید دارد.