و غیر از آب لیطانی آبی نداریم. چون هم‌اکنون در بیروت سخن می‌گویم، اجازه دهید این مطلب را بگویم، هرچند از شنیدن آمار و ارقام خسته شده‌اید، اجازه دهید واقعیت مسئله انتقال آب را به بیروت برای شما روشن کنم. در یک گزارش رسمی‌… من آن را نخواهم خواند، چون نویسنده آن به خطر می‌افتد و فایده‌ای ندارد. آنچه مهم است، این است که همه گزارش‌های رسمی نزد آنان موجود است. همه پژوهش‌هایی که انجام می‌شود یا به فراموشی سپرده می‌شود یا به دست مسئولان نمی‌رسد. این، طبیعت لبنان است و الحمدلله ما نباید حرفی بزنیم که حکومت را به خطر بیندازد. درباره نیاز بیروت به آب و تشنه بودن آن در فصل کم‌آبی بحث و گفت‌وگو کردند. ما نیز برای آب‌رسانی به بیروت تلاش و جان و خون خود را فدا می‌کنیم، به‌ویژه آنکه بسیاری از مردم جنوب در بیروت هستند. ولی آنچه رخ داد… من این گزارش رسمی را برای شما می‌خوانم: بنابر مصوبه شماره 144 در تاریخ 27/2/1968، کمیته‌ای با عضویت مدیر کل تجهیزات توسعه آب و برق، مدیر کل سازمان آب بیروت، رئیس سازمان تصفیه آب و یک مهندس از اداره کل لیطانی تشکیل شد که مأموریت آن پیشنهاد برنامه مطالعاتی برای تأمین آب آشامیدنی برای بیروت در درازمدت است. از جمله توصیه‌های کمیته مزبور این است که شرکت لیطانی مطالعات و بررسی‌های لازم را برای ساخت سد بر روی رودخانه ابراهیم برعهده گیرد. رودخانه ابراهیم را که می‌شناسید. توصیه‌های این کمیته را کارشناس مشهوری به نام ستیف تأیید کرده است. وی گفته است که ساخت سد در محل الجنة یعنی بر روی رودخانه ابراهیم با دشواری بسیاری روبه‌رو خواهد شد. اما منافع متعددی که ممکن است از ساخت این سد یعنی سد رودخانه ابراهیم با پنجاه میلیون متر مکعب آب به دست آید، از نظر ما دست‌یافتنی است. وی در پایان توصیه می‌کند که مطالعات لازم برای جمع‌آوری اطلاعات زیر صورت گیرد: بررسی توپوگرافیک و زمین‌شناختی، بررسی بستر رودخانه، بررسی چاه‌های گلی، آنالیز کردن مناطق خاکی و غیر این‌ها.

یعنی کمیته، کارشناسی را مأمور مطالعه کرد و او گفت: خوب است، عالی است، آب فراوانی دارد، تنها ممکن است دشواری‌هایی پیش آید. او فقط اطلاعات را ارائه داد. کارشناس که نمی‌تواند بگوید اینجا و آنجا چاه حفر کنید. آنان چه گفتند؟ این گزارش را مسکوت گذاشتند و آن را اجرا نکردند.

شرکت لیطانی تلاش خود را ادامه داد و کارشناس دیگری به نام ریشی کرانینگ را مأمور کردند. کارشناس دوم نیز همان مطالب را گفت. گزارش او را نیز مسکوت گذاشتند. کارشناس دیگری به نام پل براین آوردند. او گزارش خود را به سازمان آب بیروت داد. او گفته است که احتمالاً پاره‌ای دشواری‌های زمین‌شناختی وجود دارد. گفت پاره‌ای نگفت زیاد… و گفت این محل تنها محلی است که در آن می‌توان درباره امکان ساخت سد بر روی رودخانه بحث کرد. در نتیجه این بررسی‌ها و مطالعات معلوم شد که ارتفاع سد باید 75 متر باشد تا بتواند 35 میلیون متر مکعب آب ذخیره کند. هزینه آن نیز چهل میلیون لیره برآورد شد.

این گزارش اصول کلی گزارش نخست را روشن کرد. کارشناس دوم گفته بود: نتیجه‌ای حاصل نشد. کارشناس دوم از جانب اداره کل آب بیروت نظر کارشناس زمین شناسی را رد کرد. این کارشناس به مشکلاتی در احداث سد اشاره کرد.