کرد که براساس اندازه زمین‌لرزه‌ها سد را خاکی و در اندازه مناسب طراحی کند، نه به شکل قوسی و بتنی. اما إنا لله و إنا إلیه راجعون، زیرا هرچه دور و بر ماست مبهم است.

این نوع سدسازی (خاکی) سد را در تکان‌های شدید هم مقاوم می‌کند و می‌دانیم که این سدها منفجر نمی‌شوند. اگر این سد از میان برود، آب به کانال سد می‌ریزد و تقریباً ظرفیت یک‌چهارم حجم آب را دارد و کانال می‌تواند سه میلیون متر مکعب آب در ساعت را عبور دهد. اگر سد بشکند، طی چهار یا پنج ساعت آب کانال بالا می‌آید و آب به سمت دریا جاری می‌شود و هیچ اتفاقی برای بیروت نخواهد افتاد و بیروت بدون هیچ آسیبی سالم خواهد ماند. اگر آب گرفتن از این سد را با آب گرفتن از لیطانی برای بیروت مقایسه کنیم، می‌بینیم که طرح آبکشی از لیطانی آماده نیست. رودخانه بیروت آماده است و فوراً می‌توان از آن آب گرفت. مدت اجرای این کار هرگز از سه سال بیشتر نخواهد شد.

آب لیطانی برای آبیاری است. اگر بخواهیم آب بیروت را از لیطانی تأمین کنیم، اداره کل آب بیروت باید 750 هزار لیره هزینه کند، در حالی که آب رودخانه بیروت هزینه‌ای ندارد و به دریا می‌ریزد.

آب لیطانی به انگل بیلارزیا آلوده است. می‌گویند که ابزار تصفیه کردن آب از این انگل وجود دارد، اما هرگونه اتفاق و آلودگی دستگاه‌های تصفیه ساکنان بیروت را در معرض خطر بیلارزیا قرار می‌دهد و این مسئله به سرعت پایان نمی‌یابد و سال‌های سال ادامه خواهد یافت. در بین شما کسانی هستند که اطلاعات بیشتری دارند. آب رودخانه بیروت آلوده نیست، در حالی که هزینه نگهداشت و پاک‌سازی کانال‌های رود لیطانی بالا و سخت است.

این سرنوشت مناطق مرزی و رفتار مسئولان در پایتخت است: آب را از مناطق فقیرنشین این کشور باید برای بیروت بکشند. وضع بقاع و عکار هم بهتر از جنوب نیست. طرح مطالعاتی جنوب از سال 1954 تا 1974 میلادی آماده نشده است. آیا بیست سال کافی نیست. واقعیت این است که طرح لیطانی طرحی مطالعه نشده است. اما طرح‌‌های مطالعاتی بقاع و عکار آماده است. چیزی که باورکردنی نیست. دوست دارم علل و اسباب رنج و درد روشن ما را در تحرکمان و در تلاشمان و در فریادمان حس کنید.

تأخیر چه علتی دارد؟ آب هست، پول هست، طرح‌ها آماده است، هیچ‌چیزی لازم نیست، مگر یک امضا تا این طرح‌ها اجرا شوند و به بهره‌ برداری برسند.

بیروت همه مردم را به طرف خودش می‌کشد و طبیعتاً، از انفجار جمعیت شکایت می‌کند. چرا دولت راه‌سازی را توسعه نمی‌دهد که مردم، مثل همه‌ جای دنیا، در شهر و خانه‌شان زندگی کنند و فقط برای کار به بیروت بیایند و دوباره به خانه‌هایشان برگردند؟ در عکار تا سال 1973 میلادی 52 روستا از آب شرب محروم بودند. این آمار رسمی است. وضع جنوب بهتر است. در آمار رسمی فقط 24 روستا در جنوب از آب شرب محروم‌اند. همین آمار رسمی می‌گوید که در بنت‌جلیل حتی یک روستای بدون آب وجود ندارد. اهالی بنت‌جلیل همین جا حاضرند. بپرسید آیا آب در بنت‌جلیل بیشتر از یک یا دو روز در هفته می‌آید؟

فکر کنم عدد و رقم‌‌ها گویاست. در پایان سخنم مطلبی را می‌گویم تا فرصت برای سؤال و جواب باشد. اختلاف سطح زندگی از ازل در میان مردم بوده است و خواهد بود. هیچ یک از جامعه‌شناسان هم نگفته‌ است که تفاوت سطح زندگی مردم باعث