را برشمرد و گفت: «در زمینه مشاغل دولتی، در مشاغل درجه اول 60% ، در مشاغل درجه دوم 65% و در مشاغل درجه سوم 88% از حقوق ما داده نشده است. همچنین، سهم جنوب و بقاع از بودجه 985 میلیون لیره‌ای که چهار وزارتخانه کار، بهداشت عمومی، آموزش و پرورش و کشاورزی طی چهار سال گذشته هزینه‌کرده‌اند، تنها چهل میلیون لیره بوده است، چرا؟»

آن‌گاه امام به وضع امنیتی در جنوب پرداخت و پس از آن گفت: «کارشناسان برجسته سازمان ملل تأکید کرده‌اند که وعده‌های مسئولان درمورد طرح لیطانی تا زمانی که نقشه عملیاتی اولیه آن روشن نشده باشد، محقق نخواهد شد.»

امام در میان دغدغه‌های خود، مشکلات کشت توتون را فراموش نکرد و خطاب به هم‌وطنان گفت: «می‌خواهید چه کار کنیم؟ حق خود را مطالبه کنیم؟ بارها مطالبه کرده‌ایم و وعده‌های فراوانی داده‌ شده است.»

امام با اشاره به پیمان وزیران و نمایندگان شیعه مبنی بر استعفا کردن در صورت برآورده نشدن مطالبات شیعیان و پیامدهای عملی شدن این پیمان، گفت: «طبیعتاً، بحران کابینه پیش خواهد آمد، زیرا بدون حضور شیعیان دولت تشکیل نمی‌شود و وزیران نیز مانند سیاستمداران تحت تأثیر فشار رأی‌دهندگان هستند. شما هستید که این فشار را وارد می‌کنید.»

ایشان در پایان سخنانش گفت: «یکی از مسئولان بلندپایه (در دولت کنونی) گفته است: اگر حقوق شیعیان را به آنان بدهید، دیگر شیعه نمی‌مانند و بدین‌ترتیب، از گریه و زاری آنان خلاص می‌شویم. ولی این راهش نیست گریه و زاری و شکایت و مطالبه بس است. زمان عمل فرارسیده است. باید این مصیبت را خاتمه دهیم. تا کی به این مصیبت گرفتار باشیم؟ آیا آن را با محرومیت بیشتر درمان کنیم؟ باید تاریخ شیعه را که تاریخ انقلابیان تسلیم‌ناپذیر و مخالفِ حکومت بوده‌ است، احیا کنیم.»