مکان و تاریخ: بیروت، 21‌/6/1969

مناسبت: اقدامات سرکوبگرانه و ستمگرانه مقامات‌ عراقی بر ضد حوزه علمیه نجف اشرف و مرجعیت‌ اعلای دینی آن آیت‌الله العظمی سیدمحسن حکیم.

‌منبع: روزنامه الحیاة، 22‌/6/1969؛ روزنامه الجریدة، 22‌/6/1969

متن

بسم‌الله الرحمن‌الرحیم‌

دانشگاه بزرگ علوم دینی در نجف اشرف‌ در این ایام‌ سخت‌ترین‌ روزهای تاریخش را می‌گذراند. اقداماتی که این دانشگاه‌ را رنج می‌دهد، نشان‌دهنده این است که دست‌هایی نابود کردن نشان‌های اصلی این دانشگاه و شخصیت معنوی و پیشوایانه آن را هدف قرار داده است؛ نشان‌هایی که همواره‌ سرچشمه‌ خیر برای همه بشر و به‌ویژه، جهان‌ عرب و اسلام بوده‌ است. این دانشگاه در طی قرون گذشته همیشه در برابر همه فشارهایی که می‌کوشیده آن‌ را به موضعی مخالف با سنت‌ها و رسالتش‌ بکشاند، ایستادگی‌کرده است و با این ایستادگی توانسته در همه دوره‌ها سخن حق را فریاد بزند. تاریخ درخشان آن‌ در مبارزه‌ با استعمار و هواخواهان آن‌ گواه این مدعاست.

علمای مسلمان‌ در برابر این اقدامات که کرامت حوزه علمیه و مرجعیت‌ اعلای دینی‌ آن را در نجف اشرف با شیوه‌های مختلفِ خشونت و سرکوب، جریحه‌دار می‌‌کند و در مقابلِ‌ تلاش‌هایی که برای‌ کشاندن‌ مقامات مذهبی به نزاع‌های‌ سیاسی صورت می‌گیرد، نگرانی فزاینده احساس می‌کنند و شأن مقامات مذهبی را که نماد ارزش‌های معنوی‌اند، والاتر و پرارج‌تر از ورود به عرصه نزاع‌های‌ سیاسی می‌دانند.

نجف اشرف همانند دانشگاه الأزهر مرکز دینی‌ جهانی و دانشگاهی‌ اسلامی‌ است که هر مسلمانی با عقیده و عاطفه‌اش‌ بدان‌ دل‌بسته و خود را ملزم می‌داند با جان و همه دارایی‌اش از آن و مقدسات آن دفاع کند.

ازهاینهرو، ما اعتراض شدید خود را به همه مسئولان‌ عراقی درباره اقدامات سرکوب‌گرایانه اعلام می‌کنیم؛ اقداماتی که عرصه را بر نجف‌اشرف تنگ ساخته و وضعیت خطرناکی پدید آورده که فقط دشمن در این اوضاع دشوار از آن سود می‌برد، و اعلام می‌کنیم که به تلاش‌ جدی خود درباره این مسئله خطیر تا زمان برطرف شدن بحران و از میان رفتن محنت، إن‌شاءالله، ادامه خواهیم داد و عموم‌ مؤ‌منان را به مقاومت و توسل به حکمت در پیگیری موضع‌ خود فرامی‌خوانیم و با تضرع‌ به درگاه الهی از او می‌خواهیم که عمل به آنچه موجب خشنودی اوست، به همه ما عطا فرماید، که او ما را راهنما به راه درست‌ و هم او ما را بسنده و بهترین وکیل‌ است.

عبدالمحسن فضل‌الله و علی نورالدین و محمد تقی الفقیه و محمدحسین قعیق و علی الفقیه و عباس ابوالحسن و علی مهدی ابراهیم و عبدالکریم صادق و محمدحسن فضل‌الله و حسین معتوق و محمدحسین فضل‌الله و عبدالرؤ‌وف