گناه می‌کنیم. این احساس پشیمانی به سبب گناه، توفیق الهی است.‌ جرقه‌ای است از بهشت و نوری است که خدا در قلبمان می‌تاباند. و چه بسا انسان عبادتی بکند، ولی احساس تکبر و غرور و خودبینی و بی‌نیازی به او دست بدهد و دیگران را پایین‌تر از خود ببیند. مردم را درجه‌بندی کند و دیگران را در درجه‌های پایین‌تر قرار دهد و این مقدمه‌ای برای حرکت او به طرف جهنم شود.
بنابراین، در همه‌جا [باید این تربیت قرآنی را سرلوحه رفتارمان قرار دهیم]، در ��ر منفعتی که به‌دست می‌آوریم، در جنگ‌ها و پیروزی‌ها، در کسب اعتبار و جایگاه‌های اجتماعی، در کسب مال و مقام و چیزهایی که به خود انسان و اموالش مربوط است، در کسب علم و در عمل، در همه این‌ها باید به این آیات کریمه توجه کنیم: « ﴿ إِذَا جَاء نَصْرُ اللهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللهِ أَفْوَاجًا * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّک وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ کَانَ تَوَّابًا ﴾ .»[516] این روش عملی قرآن است.
حقیقت آن است که این دنیایی که ما می‌بینیم و در آن زندگی می‌کنیم، کوتاه و محدود است و ارزش آن را ندارد که انسان در موفقیت‌های آن دست از پا نشناسد و وقتی چیزی از آن را از دست می‌دهد، به حدی خود را سبک کند که به بی‌تابی و جزع و فزع بیفتد. این‌ها تعالیم قرآن است که به ما یاد می‌دهد در این موارد چه عکس‌العمل و رفتاری داشته باشیم. والسلام علیکم.