نبریم. البته من هنگام افطار برای تأکید بر تحصن خود تنها آب می‌نوشم و چیز دیگری نمی‌خورم و امروز، روز اوّل است؛ البته از ظهر.

اگر بخواهیم در این اقدام خود موفق باشیم، باید آن را به طور مسالمت‌آمیز انجام دهیم. اگر اقدامی تند و تنش‌زا انجام دهیم، به دشمن کمک کرده‌ایم و حرکت خود را به حرکتی فرقه‌ای و آشوبگرانه تبدیل کرده‌ایم. اسلح? آنان بیشتر از اسلح? ماست. بنابراین، هرکس با اسلحه به مسجد بیاید یا با اسلحه راه را در اوزاعی یا شمال یا بعلبک ببندد، به هیچ وجه به ما کمک نکرده است. از این رو، درخواست و تأکید من این است که با حضور خود در حل مشکل و موفقیت این اقدام مشارکت کنند. کسی که می‌تواند در کنار ما تحصن کند، تشریف بیاورد و اینجا در مسجد یا خیابان باشد و کسی هم که نمی‌تواند، ما را با دعا و نماز خود و با آگاه کردن مردم، کمک و حمایت کند.

هدف ما چیست؟ توقف کشتار و بحران در شیاح، و مسئولان قادر به برآورده کردن این خواسته هستند. ما چه می‌خواهیم؟ به طور شفاف می‌خواهیم که: اولاً، بمباران در شیاح و دیگر مناطق متوقف شود؛ ثانیاً، بحران فرقه‌ای پایان یابد. ما را خلاص کنید. هر هفته می‌گویند: هفت? آینده؛ هر روز می‌گویند: روز بعد؛ هر ساعت می‌گویند: ساعتی دیگر. کشور می‌سوزد و ویران می‌شود، ولی آنان رحم نمی‌کنند و به فکر مشکلات مردم نیستند. این وضع تحمل‌کردنی نیست. ما را خلاص کنید. دولت تشکیل دهید. چگونه دولتی؟ دولتی غیرحزبی. چرا؟ چون در این کشور هزار نفر کشته شده‌اند. صدها خانه ویران شده است. آیا می‌توانیم مسئول این جنایت‌ها را بشناسیم؟ ما ساکت نخواهیم ماند. به آشتی کردن و روبوسی بسنده نمی‌کنیم. بلکه می‌خواهیم بدانیم چه کسی به ما ضربه زده است. می‌خواهیم بدانیم چه کسی مسبب بحران شده است. می‌خواهیم بدانیم چه کسی این مسائل را برنامه‌ریزی کرده است.

ما مجلس‌های بی‌طرف می‌خواهیم. می‌خواهیم امور به حالت عادی برگردد و در مورد حوادث گذشته تحقیق شود. به‌صراحت می‌خواهیم طرح‌های مربوط به محرومان و خدمات و خواسته‌هایی که در مطالبات ما ذکر شده است، اجرا شود. روشن است که می‌خواهیم شروع به اجرا شود و پیش از برآورده شدن این مطالبات، مسجد را ترک نخواهیم کرد. اینجا یکی از خانه‌های خداست؛ مکانی زیبا و پاک است که از آغاز بر پای? تقوا بنا شده است. ما در مسجد خواهیم ماند و بدون توجه به سوداگری‌ها و ادعا‌ها، در انتظار تشکیل کابینه، توقف خون‌ریزی و خدمت‌رسانی به محرومان می‌نشینیم.

تحصن ممکن است جان انسان را به خطر بیندازد. کسی که خود را در معرض چنین خطری قرار می‌دهد، دیگر برای او مهم نیست که فردی چون کاسه‌ای داغ‌تر از آش یا تازه به دوران رسیده یا سیاستمداری کهنه‌کار و یا فردی مستبد از اینجا و آنجا پیدا شود و ما را به سستی و گمراهی و تلاش برای تخلی? شیاح متهم کند. همان خرابی‌ها و فجایعی که در این کشور به وجود آورده‌اند، بس است. سیاستمداران تازه‌کار بدتر از سیاستمداران کهنه‌کارند و نهایتاً هم? آن‌ها از یک جماعت هستند.

احزاب را نیز بگذارید هر چقدر می‌خواهند شعار بدهند. ما راه خود را می‌رویم و به وظیف? خود عمل می‌کنیم و خواستار رسیدگی به مشکل این وطن عزیز هستیم که غیر از آن چیزی نداریم. ما در پی اجرای طرح‌ها و کشف حقایق هستیم. ما خود اجرای این