بسم الله الرحمن الرحیم

حضار گرامی، در این مراسم، ما در برابر شکوه مرگ و راستی و حق و شهادت، یاد علی ناصرالدین را گرامی می‌داریم؛ چراکه او یک مجاهد بود و جهاد عطایی پیوسته و جاودانه است. جهاد جاودانه شدن در نزد خداوند است. جهاد زندگی کردن با میهن و با کرامت است.

مجاهد وقتی خون و قلب و چکیدۀ اندیشۀ خود را تقدیم می‌کند، وقتی همۀ نیروهای خود را تقدیم می‌کند، در واقع این نیروهای زوال‌پذیر را به ثبات و جاودانگی تبدیل می‌کند و بدین‌گونه، از کرامت و سروری میهن خود و همچنین از کرامت هم‌وطنان خود پاسداری می‌کند.

بنابراین، مجاهد در کنار هر هم‌وطنی جاودانه است و فراگیر شدن ارزش‌ها و فضیلت‌ها مرهون اوست و در همه‌جا استمرار و حضور دارد.

ما در این مراسم، یاد علی ناصر الدین، این جزء درخشان از تاریخ سراسر آرمان‌خواهی و تحمل سختی‌ها را گرامی می‌داریم، زیرا او مجاهد بود، زیرا او محروم بود. او همۀ آنچه را داشت، تقدیم کرد و در ازای آن، چیزی برای خود نخواست و این یعنی عطای مطلق.

من او را پس از آن شناختم که همچون پرنده‌ای خسته از پروازهای طولانی در جهان سیاست عرب، در گوشه‌ای از خانۀ سادۀ خود زندگی را سپری می‌کرد، در حالی که هیچ نداشت. او سند حقانیت و صداقت و مجاهدت و الگوی قهرمانی‌های والای عربی بود. عطای مطلق او و پاکی و اخلاص و فداکاری او، سرمشق مجاهدان بود. او برای دیگران نیز سرمشق بود؛ برای همان‌ها که او را با وجود خدمت‌هایی که به آنان کرده بود، نادیده گرفتند و به او بی‌اعتنایی کردند و او را به حال خود رها کردند تا در دشوارترین دوران زندگی‌اش -که مبارک‌ترین دوره برای او نیز بود- به دردناک‌ترین گونه و در عین حال سعادتمندانه‌ترین گونه زندگی کند.

اوست «محروم» و از این رو، ما به مقتضای تعهداتی که داریم، به او ادای احترام می‌کنیم. او دربارۀ ابوذر کتاب نوشت؛ همان ابوذری که همۀ عمرش در این جمله خلاصه می‌شود: «در شگفتم از کسی که شب را گرسنه به سر می‌برد؛ چگونه شمشیر نمی‌کشد و قیام نمی‌کند.» و بر این نکته تأکید می‌کند که نزدیک است فقر به کفر بینجامد. علی ناصرالدین و دیگرانی همچون او نیز این سخن را در عمل فریاد می‌زنند.

همبستگی عربی و ملی‌گرایی حقیقی، شعارهایی زیبا نیستند تا با آن‌ها سرود بخوانیم و در کتاب‌ها و مراسم خود از آن‌ها بهره‌برداری کنیم. این دو، واقعیتی انسانی هستند، چراکه انسان فقیر تا کافر