دلار، خواهد بود؟ چه عاملی سبب می‌شود این خطر و ابعاد تأثیر این دفترها بر طرح لیطانی روشن نشود؟

بسیار غم‌انگیز است که مسئله لیطانی که مهم‌ترین مسئله جنوب است، به راهی برای گزافه‌گویی‌های سیاسی و ابزاری موسمی برای فعالیت‌های انتخاباتی تبدیل شود.

از سخنان شما روشن می‌شود که هیچ‌یک از حرف‌هایی که درباره اجرای طرح لیطانی گفته می‌شود، جدی نیست.

بله همین طور است.

این نیز عامل دیگری است که می‌تواند شما را وادار کند که در تعامل با دولت، از راه‌های ایجابی (مسالمت‌آمیز) دست بردارید.

من کاملاً به این باور رسیده‌ام که فشار تنها راهی است که اهداف ما را محقق می‌کند. البته، فشار آوردن نیز مراحل گوناگونی دارد و نمی‌توان مرحله دوم را بر مرحله اول مقدّم داشت.

اعتصاب سال 1970 میلادی نیز نوعی فشار بود و بنابر تحلیل شما، مرحله نخست به شمار می‌آید. بر این اساس، آیا اکنون نوبت مرحله دوم است؟

فشار ما بر اساس روندی که گفتم اعمال خواهد شد. ما به حفظ سلامت کشور به‌ویژه در اوضاع و احوال کنونی پایبندیم، ولی حفظ سلامتی نیز گاه نیازمند سخت‌گیری است، زیرا آنچه در جنوب یافتم، این نگرانی را در ما ایجاد کرده که اگر ما به میل و اراده خود از زور استفاده نکنیم، شاید روزی فرا رسد که برخلاف میل و اراده‌مان ناگزیر شویم از زور استفاده کنیم.

آیا برنامه‌ای زمان‌بندی‌شده برای حرکت شما در مرحله دوم وجود دارد؟

بله، برنامه‌ای با زمان‌بندی تدوین شده، ولی، طبیعتاً، برنامه‌ای تقریبی است. آنچه از این برنامه می‌توان اعلام کرد، برگزاری نشست مجمع عمومی مجلس اعلای شیعیان طی دو ماه آینده است. این مجمع از 1600 نفر از نخبگان شیعه تشکیل یافته است. ما در این نشست درباره اوضاع گوناگون کنونی تبادل‌نظر خواهیم کرد و تصمیم مناسب را خواهیم گرفت. در کنار آن از بزرگان دینی مذاهب مختلف نیز برای تبادل‌نظر درباره اوضاع دعوت کرده‌ایم و با گروه‌های مختلف مردم نیز ارتباط برقرار خواهد شد. برای نمونه من طی روزهای آینده در شش مراسم در جنوب و بقاع و بیروت سخنرانی دارم و درباره مشکلات جنوب نیز صحبت خواهم کرد.

فکر می‌کنید صبر مردم جنوب تا کی ادامه یابد؟

صبر مردم جنوب تمام شده و ما همچون هر عاقلی شروع به فشار آوردن می‌کنیم و به تدریج آن را افزایش می‌دهیم تا دولت را به توجه و اهتمام به این منطقه واداریم.

چند روز پیش گروهی از حداثا، شهرکی که پیوسته در معرض تجاوزهای اسرائیل است، با من دیدار کردند. آن‌ها حقیقت درد و رنج خود را، که البته بسیاری از آن را می‌دانم، برایم بازگو کردند. این وضع تحمل‌نشدنی است. من از همه لبنانیان خواهش می‌کنم که پیش از آنکه فرصت از دست برود، دل و گوش خود را به روی مشکل جنوب بگشایند. پیش‌تر برخی ازمسئولان، حمایت از جنوب و برقراری امنیت